ə yazıq-yazıq alovlanan çırağın zəif şöləsində xalça-palazın üstünə düşmüş kölgələrə narahatçılıqla baxdı.
- Halsızhqdandı, ağrın canıma. Külək-zad əsmir, - dedi və bədəninə dolan üşütmədən dərisində gizilti gəzdi. - Sənə belə gəlir. - O, hökmdarın açıq gözlərinə baxa-baxa davam elədi: - Səhər, inşallah, isti madyan südü verəcəm sənə, olacaqsan anadangəlmə.
Hökmdar gözlərini yumdu, xacə Ənvərə elə gəldi ki, o, razılıq nişanəsi olaraq, hətta başını da yastığın üstündə yüngülcə tərpətdi. Hökmdar, gözləri yumulu halda, kəsik-kəsik nəfəs ala-ala dedi:
- Yox, Ənvər, yox... Əsir. Uzaqda, ey, bilmirəm hansı cəhənnəmdə. Əsir, Ənvər, əsir. Bir uğultulu küləkdi, bu səmtə gəlir. - Yenə gözlərini açdı.
Xacə Ənvər hökmdarın baxışlarında kövrək bir ümidsizlik gördü. - Kaş qalanı alaq, onnan sonra nə olur olsun. Hər halda, Allah buyuran məsləhətdir! - Hökmdar ah çəkdi.
- Allaha da qurban olum, onun buyruğuna da! Sən ürəyini buz kimi saxla. Göydə Allahdı, yerdə sən. Allahın buyruğu sənin buyruğun deməkdir... Çalış yat. Çalış, gözünə yuxu getsin. Cəmi azarların dərmanı yuxudu.
Bu sözlərdən sonra hökmdar daha gözlərini açmadı, balaca, üçkünc çənəsi neyçinsə əsim-əsim əsdi.
- Qalanı almaq lazımdı, Ənvər. Mən məmləkətə tülkü kimi dönə bilmərəm. Mən peyğəmbərin hüzurunda bədnam ola bilmərəm.
Sonra hökmdar tərlədi. Qırış alnına puçur-puçur su gəldi, damlalara dönüb üzünə-gözünə axdı. Xacə Ənvər dəsmal götürüb hökmdarın sifətini quruladı, quru dəsmal tezliklə islanıb nəmləndi, ancaq bu nəmlikdə sərinlik yoxdu, bu nəmlikdə isti vardı: hökmdarın içərisindəki qızdırma tərlə eşiyə çıxırdı. Xacə Ənvərin şadlığından gözləri yaşardı. O, salavat çevirdi, hökmdarın tərləyəndən sonra yüngülləşib mürgüyə getdiyini və rahat nəfəs aldığını görüb, özü də ciyər dolusu köksünü ötürdü, yaşarmış gözlərini əlinin arxasıyla silib bir-iki addım geri atdı, bayaq yatdığı yerdə, kilimin üstündə bardaş qurub əyləşdi. Hökmdarın tərini sildiyi mələfəni dizləri üstünə qoyub, başmı yorğun-yorğun sinəsi üstə