əyəndə gözlərinə sataşan şeydən bütün bədənini qorxu qarışıq heyrət bürüdü: bayaq nəm və ilıq olan mələfənin zərif tükləri arasında xırdaca buz parçaları vardı, şüşə qırıntılan kimi par-par parıldayırdı. Xacə Ənvər əvvəl elə bildi ki, bunlar, elə əslində, şüşə qrıntılarıdı. Əlini uzadıb, ehtiyatla birini götürəndə buz parçası barmaqları arasında əriyib suya döndü və həmin anda da xacə Ənvər uzaqdan, lap uzaqdan uğultulu bir küləyin səsini eşitdi - elə bil hardasa meşə tərəfdə səsi batmış qoca bir canavar uladı - o, çapalayan ürəyinin, qulaqlarında boğuq əks-səda verən çırpıntısını dinləyə-dinləyə başını qaldırıb şirin mürgüdə olan hökmdarın sifətinə baxdı: hökmdarın alnı buz bağlamışdı, bu buz parçası çadırın küncündə yanan çırağın işığını əks edib, xacə Ənvərin gözlərinə salırdı və əks olunan bu işıqla xacə Ənvərin gözlərindən içərisinə soyuq axmağa başladı, ayaqları, qarnı, hülqumuna kimi bütün bədəni soyuqla doldu. Xacə Ənvər qımıldanmadan, cınqırını çıxarmadan ürəyində fəryadlı bir səda qopardı: "Ulu tanrı, ey göyləri, yerləri yaradan, ya bu gecənin sahibi, sən mənim ömrümdən kəsib mənim hökmdarımın ömrünə cala. Əgər onun canını alacaqsansa, əvvəl mənim canımı al. Məni cəhənnəmə salacaqsansa, onu cənnətlik elə!" Sonra yenə başını yavaş-yavaş sinəsi üstə əyib, səssiz-səssiz ağladı.
Eşikdə dan sökülürdü, qırmızı bir rəng çadıra axırdı.

***

Arvad qolumdan tutub silkələdi, gözlərimi açıb baxdım: yanımda dayanıb, Berqmanın gətirdiyi ağ qovluğu mənə uzatmışdı.
- Konyak səni xarab eləmədi ki? - soruşdu. Baxışlarında yenə həyəcan və xiffət vardı. Arvadın gözlərində yerli-yersiz doğan bu həyəcan axır vaxtlar, neyçinsə, əsəblərimə toxunurdu... Mən narazılıqla başımı tərpədib qovluğu ondan aldım; gözlədiyimin əksinə olaraq, qovluq nazik və yüngül idi. Yəqin Səlimə xanım gündəliyi mənə bütöv göndərməyib. İllərdən bəri Səlimə xanım azından min dəfə mənə demişdi ki, atasının - Sədi əfəndinin, ailənin min-bir məşəqqətə dözüb, hifz eləyib saxladığı gündəliyini mənə