ə verəcək. Və hər dəfə də yan-yörəsinə baxıb, səsini alçaldıb eyni sözləri deyirdi: 'Amma heç kəsə bir kəlmə!" Mən də cavab verirdim ki, baş üstə, öınrümdə bu barədə bir adama bir söz demərəm. Mən bu gündəliyin indiyə kimi qaldığını, qarışıqlıqda itib tələf olmadığını ilk dəfə Səlimə xanımdan eşidəndə, düzü, möhkəm sevinmişdim, çünki bilirdim ki, Sədi əfəndinin yazdıqlarından çox az şey qalıb, sağlığında cəmi üçcə kitabı çıxmışdı... Amma aylar keçirdi, illər ötürdü, biz arvadla Səlimə xanımgilə hal-əhval tutmağa gedəndə, o, əksər haüarda bu məsələnin üstünü vurmurdu, özünü elə aparırdı ki, elə bil heç bu gündəlik yoxuymuş. Mən də utanıb, ondan bir söz soruşa bilmirdim. Amma bir də görürdün ki, günlərin bir günü, ya sübh tezdən, ya da gecəyarısı bizə zəng vurdu.
- Avtomatdan danışıram.
- Telefonunuz işləmir?
- Sss...
Bu "sss"dan başa düşürdüm ki, günün bu vədəsində beşmərtəbəni enib, xəlvət küçələrin birindəki avtomat budkasından mənə zəng eləyən Səlimə xanım - yaşı əllini çoxdan ötmüşdü - yenə başına zərli-baftalı şal bağlayıb, kök, sallaq-sullaq bədəninə eynilə başındakı şalı kimi uzaqdan bərq vurub göz qamaşdıran zərli xalat geyinib və yenə də... ayaqyalındı. İndi küçədən ötənlər onu bu qiyafədə görüb, gedə-gedə dönüb təkrar-təkrar, gülə-gülə bu qəribə arvada baxırlar və yəqin ki, hər şeyi başa düşürlər.
- Bir-iki günə kimi gündəliyi sənə göndərəcəm. Yaxşı? - Elə bil mənə yalvarırdı, telefonun dəstəyindən gələn səs o qədər hüznlü çıxırdı ki, adamın ürəyi üzülürdü. - Özüm gələrdim, - deyirdi, - amma bu ərəfədə məni sizin binada görməsələr yaxşıdı.
- Axı niyə, Səlimə xanım? - Mən ona ürək-dirək verməyə çalışırdım. Biz, görün bir, neçə illərdi ailəvi dostuq. Özü də Sədi əfən-dinin yubileyi ərəfəsində...
- Hə də!.. - Sözümü kəsirdi. - Elə yubileyi ərəfəsində görməsələr yaxşıdı. - Sonra dəstəkdən gələn hüznlü səsə qorxu və şaşqınlıq qarışırdı. - Burda şübhəli adamlar dayanıblar, mənə baxırlar. Hələlik. Heç kəsə bir kəlmə!
Səlimə xanımın diaqnozunun adını