Berqman deyəndə çox uzun və müəmmah çıxırdı. Üç-dörd il idi ki, arvad bu azara və yəqin ki, çarəsi olmayan azara tutulmuşdu. Qonum-qonşu, tanış-biliş ondan qaçırdı. Atasına görə lazımi dairələr çalışırdı ki, o, ruhi xəstəxanaya düşməsin. Burda məsələ tamam aydın idi: camaat niyə desin ki, Sədi əfəndinin bir qızı vardı, o da yaşının bu vaxtında gedib düşdü dəlixanaya. Əslində, elə biz də - Səlimə xanımın yaxın adamları da, onun belə vəziyyət-lərində, xəstəliyinin residivi təkrar olan vaxtlarında onunla görüşməkdən, təsadüfən olsa da, üz-üzə gəlməkdən ehtiyat edirdik. Elə mən özüm belə dəqiqələrdə bilmirdim neyləyim, əlim-ayağım da elə bil gərginlikdən bədənimə ağırlıq edirdi. Ya zarafata salırdım, ya da səbəbsiz-filansız ciddiləşib, sonradan başa düşürdüm ki, hətərən-pətərən danışmağa başlamışam, Səlimə xanım da bunun üstündə məndən inciyib. Səlimə xanımın pudralı, ənlikli-kirşanlı qırış sifətinə də, bu sifətə sonradan yerləşdirilmiş kimi görünən zülmətin bir parçası olan zil qara gözlərinə də baxmaqdan çəkinirdim. Mənə elə gəlirdi ki, Səlimə xanımdan ötrü bu dünyada nə pis şey vardısa, hamısına günahkar mənəm, mənim arvadımdı, mənim xırda oğlan uşaqlarımdı. Uşaqlar onun adını "gülən-ağlayan" arvad qoymuşdular. Doğrudan da, onun ağlamağı ilə hırra çəkib gülməyi arasında heç kiçicik bir ah da keçmirdi. Siqareti siqaretə calayıb çəkə-çəkə, gah gözləri dolurdu, gah da səsini sinəsinə salıb, nikotinlə dolmuş bronxlarından xırıltılı bir səs çıxarıb, başlayırdı gülməyə...
- Aç görək, sən allah, nə var orda? - Zəminə hələ yanımda dayanmışdı, gülümsəyirdi, yəqin fikirləşirdi ki, Sədi əfəndinin gündəliyi də, Səlimə xanımın özü kimi, əcaib və gülməli bir şey olmalıdı.
- Sən çayı qoy istiyə, - dedim.
Arvad otaqdan çıxandan sonra səliqə ilə bağlanmış qovluğu açıb içindən üçcə dənə nazik, üzü, varaqları saralıb kif atmış dəftər çıxardım: bir anlığa burnuma da nəsə xoşagəlməz bir iy doldu və mən bizim həyətdəki zibilxananın yay üfunətini xatırladım. Dəftərlərin üstünə