İkidən o yana qalma.
- Baş üstə, - dedim.
Zəminə otaqdan çıxıb qapını ehmalca arxasınca bağlayanda, bizim qədimi saat gecə bir tamamı vurdu. Mən başımı dəftərin üzərinə endirdim.

***

"...dəxi mən neynim, bu əhvalatlardan sonra kimin yanına gedim, kimə dərdimi deyim, a kişilər, vallah, bilmirəm. Özümü o qədər itirmişəm ki, heç huşum qalmayıb başımda, Muxtar Kərimlinin yanından çıxanda tirmə kaşnemi onun xaraba kabinetində qoydum. Yeddi il bundan öncə "torqsindən" almışdım. Heyf sənə, ay tirmə kaşne! Gör kimə qismət oldun.
Axşam arvad umac bişirmişdi, bir-iki qaşıq yedim, dəxi iştaham çəkmədi, durdum ki, bir az qurdalanım, bu məqsədlə yazı masamın arxasına keçdim, mürəkkəbi, qələmdanı hazırladım, yaxşı kağız qalmadığı babətdən uşkula dəftərlərinin birini açıb qoydum qabağıma. Arvad soruşdu:
- Kişi, nə yazırsan?
Bir arvada baxdım, bir qabağımdakı dəftərə, ha dedim ki, özümü saxlayım, amma çifayda, lənətə gəlmiş şeytan dilimi qoymadı dinc dursun. Dedim, cəhənnəmə bir ərzi-hal yazıb göndərmək istəyirəm ki, odabaşıdan-zaddan biri gəlib mənim canımı bu zırıltıdan qurtarsın! Arvad ağladı. Mən indi, həqiqət, neyləyim, a kişilər?! Eşikdə Muxtar Kərimli çığırır, başımı dəng eləyir, evdə də arvad ağlayıb ürəyimə dağ çəkir. Oğul deyirəm belə şeylərə davam eləyə! Əlqərəz, nə isə, qalxıb gəlib arvadı qucaqladım, könlünü aldım və sordum ki, övrət, axı, sən əvvəllər heç mənim yazı-pozumla belə maraqlanmazdın, nədi, xeyir ola, bu nə həvəsdir təzə-təzə əmələ gəlib səndə?.. Arvad dedi ki, əvvəllər nə yazmısansa, kifayətimizdir, səni and verirəm imama-peyğəmbərə daha yazma.
Söhbətin bu yerində mən müxtəsərcə fikrə getdim, dübarə əlimi arvadın çiyninə qoyub dedim:
- Övrət, sən də elə Muxtar Kərimli deyəni deyirsən.
- Muxtar Kərimli nə deyir, a kişi? - deyib arvad soruşdu. Bizim övrət, ondan savayı bizim şəhərimizdə yaşayan çox-çox başqa övrətlər indi, bilmirəm nə sirri-xudadır, Kərimlinin adını eşidəndə elə bil xortdanın adını eşidirlər. Nə isə, daha, üstünü vur-madım,