, istəmədim arvad bəzi-bəzi incə mətləblərdən agah olsun, zira, ürəyindən şikayəti vardı, dedim bir yaxşı çay dəmlə, indi yazdığım nə romandı, nə dram, elə-belə, məşğulat üçün gündəlik yazıram, yəni hər gün başıma gələn əhvalatlardan bir qismini kağıza köçürürəm ki, huşum xarabdır, yadımdan tamam çıxmasın, çünki bilmək olmaz bu dünyanın işlərini, bir də gördün, vaxt gəldi, lazım oldu. Arvad da sevincək üzümü sığalladı, "xub" deyib getdi çay tədarükü görməyə...

Bu gün yanvarın dördü gecəsidir. Bakıda bir külək əsir, deyirsən kürreyi-ərzi məhvərindən qoparıb aparıb salacaq hardasa dərin bir quyunun dibinə. Amma nə olardı!.. Lənət şeytana, ay kişilər, bu külək görən biz fəqiri-bəndələrdən nə istəyir? Arvad dəmir krujkadakı çayını içə-içə elə hey təlaşla qapı-pəncərəyə baxır, sonra da divar dibindəki pas atıb saralmış dəmir sobanın güc-bəla ilə yanan oduna baxır və birdən deyir ki, ay kişi, bu külək lap o sənin yazdığın küləyə oxşayır, o qədər nəhs gətirdin ki, axın elə öz başımıza gəldi. Əcəb, əcəb! Vallah, ömrümdə bu qədər gülməmişdim, doyunca güldüm, ürəyim boşaldı, arvadın gözlərinə baxıb lap yumşaldım. Vallah, elə düz deyiblər ki, ərə arvad qalacaq, arvada ər!..
Əlqərəz, bir az da arvadla mırt vurduq, çənə söhbəti elədik, arvad dedi ki, bəs, üzümüzə gələn ayın iyirmi birində Səlimənin yeddi yaşı, inşallah, tamam olacaq, qonumdan-qonşudan çağırmaq gərəkdir ki, uşağın könlü açılsın, axır vaxtlar çox sınıxıb, doxtur deyib əsəblərindəndi. Elə mən də bilirəm ki, uşağın əsəbləri yaxşı deyil. Elə bu babatdan xeyli məyus oldum, dedim: arvad, tez-tez uşağı havaya çıxart, qoy pioner balalarla qaçışıb eyni açılsın. Arvad genə üz tutdu mənə ki, hər şeyi zarafata salma, camaatı sancma... Daha mən ona deyə bilmədim ki, qız uşağı qız uşağıdı, yeddi yaşı olanda nə olar, oğlanlı-qızlı bulvara çıxıb, parapet bağına çıxıb baraban çalmağın nə əhəmiyyəti?.. Uşaq evdə oturub dərs oxuyar, valideynlərilə qonaq gedər, qoğaldan, şəkərçörəkdən yeyib ölüb yatar xarabasında. Bunu da