arvada deyə bilmədim və bundan savayı çox-çox şeyləri də arvada deyə bilmədim... Arvada necə deyəydim ki, bizim həyetdə yaşayan Akop Mirzəyan bu gün səhər mən Muxtar Kərimlinin yanına gedəndə qabağımı kəsib və möhkəm çaxır içib kefləndiyi səbəbdən mənə dedi ki, Mirzə, tı julik!.. Dedim ay köpəyoğlu, mənə niye julik deyirsən, mənim sənə nə pisliyim keçib? Üzümə baxıb qoyun kimi dişlərini ağartdı ki, sən elə juliksən ki, durubsan, çünki səni gərək ifşa eləsinlər, üstəlik də dedi ki, sən ele-belə julik deyilsən, sən burjuy julikisən. Bu "burjuy" adını mənə yapışdıranın atasına lənət! Kərimli, elə sənin atana lənət ki, fitva səndən gəlir! Bunlan mən bizim arvada necə deyə bilərdim və bunlan, bunlara oxşayan başqa-başqa şeyləri görə-görə zarafata salmayım bəs men nə qayırım? Vallah, elə əslində bütün bu zırıltı zarafata oxşayan naməhvar bir şeydi ki, Domoklun qılıncı kimi asılıb durmuş başımız üstündən. Ay Akop, sənin dədənə lənət!.. Xub, qoy bir nəfəsimi dərim, yazıram, yazdıqca da cızdağım çıxır.

Bir azdan arvad durub getdi yatmağa, mən sobaya bir-iki odun parçası atdım. Külək kəsmirdi ki, kəsmirdi, qapı-pəncərəni yerindən oynadırdı, deyirdin axır-əl-zamandı gəlib çıxıb. Uşkula dəftərini bayaq bağladım ki, bir az nəfəsimi dərim, masanm yeşiyini açıb, bəxtəvər və asudə vaxtlarımda yazdığım... heç bilmirəm adına nə deyim: romanmı, böyük hekayətmi, nə isə, deyək ki, yazdığım yazını götürüb bir də vərəqlədim və arvad otaqda olmadığı üçün dəxi özümü saxlaya bilmədim, bir qədər boşaldım və gözlərim doldu. Daha bu elə məqam idi ki, burda heç nəyi zarafata salmaq olmazdı, belə bir şeyi də zarafata salsan Allaha ağır gedər. Yazdığım yazının bir qədər ora-burasına baxdım, on beş-iyirmi səhifə oxudum və vallah, a kişilər, oxuduqlarım yenə xoşuma gəldi. Mənim yazdığım yazı Kərimlinin xoşuna gəlmir, cəhənnəmə gəlsin, gora gəlsin, amma özümün xoşuna gəlir, neynim?! Səni görüm neynim deyib qalasan, ay Kərimli! Nə tuği-lənət olub və keçib bizim gözəl-göyçək hökumətimizin