bu qara qaloşlar mənim lap hövsələmi daraltdı, bizim övrəti də əməlli dilxor elədi. O gedəndən sonra arvad mənə nə desə yaxşıdı, genə dedi ki, ay kişi, sən ölənlərinin goru, daha yazma, yazırsansa da, xub, Muxtar Kərimli nə deyirsə onu yaz. Bu dəfə daha mən arvada bir söz demədim, uşkula dəftərini bağlayıb bir kənara qoydum və belə qət elədim ki, dəxi bundan sonra gecələr yazım ki, arvad görməsin. Bir də, yazdığım nədir, axı?.. Məşqulatdı, tapmışam özümçün, bir tövrlə başımı qatıram.

21-i yanvarın qış gecəsi.
Novruza da az qaldı. Kiçik çillədən də çıxsaq, inşallah - Allah buyuran məsləhətdir, mən bilən, işlər düzələr. Düzəlməyəndə nə olacaq ki! Şükür yaradana, bir parça çörəyimiz var, başımız üstündə damımız var. Səlimə balam da gündüzlər həyətdə qartopu oynayır. Bircə mən həyətə çıxmağa ehtiyat edirəm, açığı, Akop Mirzəyana rast gəlməkdən qorxuram.

27-i yanvarın qış gecəsi.
Adamınkı gətirməyəndə gətirmir. Axır vaxtlar ürəyim məni lap taqətdən sahb, hərdən elə ağnlarım olur ki, deyirəm: dəxi kəlmeyi-şəhadət oxumağın məqamıdır ki, yetişib, qoysalar adam öz xarabasında rahat oturub bir parça loxmasını da rahat yeyə, vallah, bir bəndə naxoşlayıb eləməz.
Səhər doqquz radələrində zəng eləyib dedilər ki, bəs, bu gün günorta gərəkdir ki, Kərimlinin yanında olasan, kişi iclas çağırıb və sənin gəlməyin vacibdən də vacibdir. Dilxor oldum, matım-qutum qurudu, amma ki, neylim, telefondakı səsə cavab verib dedim "bəçeşm". Arvad da xeyli təşvişə düşdü, telefonu icad eləyənin ata-anasını bir-birinə qatıb bir-iki ağız da yaxşı sözlər dedi. Arvada dedim qorxub-eləmə, iclasdı da, bunlar bilirsən ki, iclassız dolana bilmirlər, iclas keçirməsə, Muxtar Kərimlinin bağrı çatlayar. Nə isə, üzümü qırxdım, saçımı-saqqalımı daradım, Kərimlinin acığına ən yaxşı kostyumumu geyinib, başıma da, yenə də ki, şu hərifın acığına buxara papağımı qoydum və on bir radələrində evdən çıxıb, qarda sürüşüb yıxılmayım deyə yavaş-yavaş bizim yuxarı məhəllədən endim, çıxdım Olginskiya və bir azdan