əsərlər yazmalıyıq, gözəl-gözəl şeirlər, hekayələr yaratmalıyıq ki, bizim balaca balalarımız oxuyub feyzyab olsunlar. Ağıllı sözə nə deyəsən. Kərimli olanda nə olar. Hamı əl çaldı, mən də o cümlədən, camaata qoşulub əl çaldım, yerindən "əhsən!" deyənlər də oldu. Sonra qələm sahibləri növbə ilə danışmağa başladılar. Amma məsələ bundadır ki, bu danışıqların mətləbindən mənə bir şey hasil olmadı. Traxoma azarı qaldı bir tərəfdə, yerindən duran-duran dedi ki, vəziyyətimiz fənadan da fənadır, çünki bu mənfur sinfi düşmənlərin əlindən bilmirik neyleyək, hamamda, dükanda ağızlarına gələni danışırlar. Hətta biri dedi ki, bunlar adam deyillər, bunlar svoloçdular, bunların kökünü də elə traxoma azarının kökü kimi birdəfəlik kəsmək lazımdır. Zalda o qədər əl çaldılar ki, dedim, bu gözəl binanın zərli-naxışh tavanı başımıza uçmasa yaxşıdır. Bunlar hələ qalsın o yana. Kərimlinin yanında oturmuş bir gənc şair, səhv etmirəmsə, ismi Qadir Pünhan idi, bəli, o durub dedi ki, bəs mən söz verirəm üç günün içində bir poema yazıb tərəqqimizə əngəl törədənlərin hamısını məhv eləyim getsinlər. Bir kişi də soruşmadı ki, ay başına dönüm sənin, bunlar hamısı çox yaxşı, bəs bu iclasın traxoma azarına tutulmuş balalara nə dəxli? İstədim mən yerimdən bir replika verəm, övrət gəlib durdu gözlərimin qabağında, Kərimlinin zəhrimar sifəti gəlib durdu gözlərimin qabağında, hirsimi uddum, dinmədim, susdum... Elə bu vaxt Kərimlinin səsini eşitdim. Yerindən qalxıb, mən oturan səmtə boylanıb dedi ki, bəs, bu gün bizim iclasda ağsaqqal yazıçılarımızdan Sədi yoldaş əyləşib, yaxşı olardı ki, o da bir-iki kəlmə desin, görək nə deyir. Ay sənin atana lənət, ay ilanı yuvasından oynadan kərtənkələ!..

Neynim, durdum, gedib xırda pillələri qalxıb çıxdım xitabət kürsüsünə. Amma hamıya bayaqdan al çalırdılar, fəqət mən səhnəyə çıxanda heç əl çalan olmadı, tərsinə, gördüm ki, camaat mənə belə birtəhər baxır. Eh, dedim, ölmək ölməkdi, bəs xırıldamaq nə deməkdi. Əl çalmırsız, cəhənnəmə çalın... Nə isə, dedim ki,