, burda söz deyən yoldaşlar çox ağıllı sözlər dedilər, çox faydah kəlamlar işlətdilər, elə cəmi çocuqlar bizim çocuqlardı, onların sağlamlığı millətin sağlamlığı deməkdir, buna şəkk-şübhə ola bilməz. Amma, mən bilən dedim, biz bir savab iş də görməliyik, o da ibarət olsun bundan ki, pul yığıb, ianə toplayıb verək komunxoza, onlar da həkimlərin həm məvacibini artırsınlar, həm də dava-dərmandan çox alıb traxoma azarına tutulmuş balalanmıza versinlər. Bunu demişdim ki, zalda oturanlardan bir-iki nəfəri əl çaldı, bir-iki nəfər öskürdü, amma Kərimli qalxıb ayağa, üzünü əvvəl-əvvəl tutdu mənə, dedi "ay-hay", sonra döndü zal-da oturanlara tərəf. Başladı, nə başladı! Dedi ki, siyasi bisavadhğm ən bariz nümunəsi elə bu yoldaş - Sədi yoldaşdı. Dedi ki, necə yəni bizim həkimlərin məvacibini artırmaq gərəkdir. Bəyəm ki, ha, bizim həkimlər acından ölürlər, bəyəm ki, ha, hökumət onlara pul vermir? İndi, dəqiqi, yadımda deyil, amma deyəsən elə belə də dedi. Zalda bir gurultu qopdu, dedim papağım başımdan uçacaq indi. Əstəğfürullah, işə düşmə-dim! Bir xeyli gözlərimi döyə-döyə dayandım xitabət kürsüsündə, danışa bilməzdim və danışsaydım da bu gurultunun içərisində məni heç kəs yəqin ki, eşitməzdi. Məxluq bir qədər sakitləşəndən sonra Kərimli dübarə mənə sarı dönüb soruşdu ki, bəs yaradıcılıq planların nədi, yəni bu iclasdan sonra gedib evdə də yazacaqsan. Dəxi özümü saxlaya bilmədim, adamın səbir kasası daşanda çox pis olur. Səsimin lap zil yerinə salıb Kərimliyə dedim ki, mən hər iclasdan sonra evə gedib əsər yazmağa və əlimə qələm almağa adət eləməmişəm və dedim ki, adam gərək mərifətli olsun, niyə bir belə camaatın arasında sən mənə bisavad deyirsən, bisavadın ən yekəsi sənsən ki, tuği-lənət olub keçmisən bizim boğazımıza... Hə, bu sözləri mən deyəndən sonra qurbağa gölünə yekədən də yekə bir daş saldılar. Zal dönüb oldu meyitxana. Necə ki, meyitdən səs çıxmaz, bir kimsədən səs çıxmadı.

Necə səhnədən enib zalı keçdim, qanım qara, özümü söyə-söyə neçə gəlib Vazqen kişidən