kürkümü aldım və Vazqen kişi də rəngi-rufuma baxıb xeyli pəjmürdə oldu - bunu bir Allah bilir. Küçəyə çıxanda gördüm ki, yenə qar yağır, amma bu qar sulu qar idi, üzüm-gözüm islandı... Elə evdə də müxtəsərcə bir dilxorçuluq oldu. Arvad məndən soruşdu ki, ay kişi, bəs nə məsələdi, niyə səni Muxtar Kərimlinin yanına çağırmışdılar. Özümü saxlaya bilmədim, çımxırıb dedim çağırmışdılar ki, məni səhnəyə çıxanb meymun kimi oynatsınlar. Camaat çırtıq çaldı, mən də başımda buxara papaq xeyli oynadım, cəmi məxluq da feyzyab oldular... Bu söhbəti Səlimə balam da eşitdi, ləzzət elədi ona, qaqqanaq çəkib doyunca güldü. Gülməyib neyləsin, gülməli şeylərə uşaq gülər də!.. Arvad gördü ki, mən də uşağa qoşulub güldüm, onun da könlü açıldı və bu səbəbdən məndən soruşdu ki, bəs tirmə kaşne noldu, Kərimli qaytarmadı sənə? Dedim, o qaytarmaq istəyirdi, mən kaşneni ona peşkəş elədim. Sonra ağhma bir fıkir gəldi ki, kaş, bir balaca asudəlik olaydı, mən də oturub bir hekayə yazaydım və adını da qoyaydım "Tirmə kaşne". Amma heyf, səd heyf...

31-i yanvarın elə həmin o soyuq qış gecəsi. Gecə birin yarısıdır. Evdəkilər yatır, mən də nöyüt lampasını yandırıb, oturub ordan-burdan fikirləşirəm. Elektrik işığı yanmır, upravdom deyir hardasa xətləri ildırım vurub. Heç mənim əllərim əsməzdi, bəs görən indi niyə əsir? Yəni mən lap qorxağam, zırı qorxağam?.. Nə isə, hər halda yazmağım məsləhətdir, yazmasam çox şey qorxuram huşumdan çıxa.
Səhər hara getdiyimi arvada demədim, ondan gizlətdim, çünki ürəyi ağrıyırdı. Allah, sən mənim ömrümdən kəsib övrətimin ömrünə cala, çünki qız uşağına ana gərəkdir, heç vədə sən mənim Səlimə balamı anasız qoyma, ya rəbbim!..

Məni çağırdıqları idarəyə gəlib, qapını açıb girdim içəri, gördüm piştaxta kimi bir şeydi, onun dalında bir kişi oturub, dedim salam-əleykim, o da mənə baxıb başını tərpətdi, gördüm heç danışmaq, kəl-mə kəsmək fikrində deyil. Neçədə demişdilərsə, düz vaxtında gəlmişdim. Divardakı yumru saat düz on tamamı göstərirdi. Əlqərəz, kişi, adımı,