, familimi soruşdu, pasportumu alıb oxudu, sonra bir xeyli pasportdakı şəklə baxdı, bir xeyli də mənim üzümə baxdı. Əvvəl elə bildim bəlkə səhv salıb evdən öz pasportum əvəzinə övrətinkini götürmüşəm, bu babətdən balaca bir nigarançıhq keçirtdim. Amma, şükür Allaha, nigarançılığım əbəs oldu, kişi dedi ki, keç, kürkünü, papağını çıxart, qalx ikinci mərtəbəyə, orda sənə deyərlər hansı otağa getmək gərəkdir. Mən qarderoba keçib kürkümü, papağımı qarmaqlardan birinə asana kimi, kişi harasa zəng vurdu, mənim adımı, familimi dedi. Qarderobdan çıxıb ikinci mərtəbəyə qalxdım, gördüm uzundan da uzun bir dəhlizdi və bu dəhlizin divarları boyu xeyli qapılar var və qapıların hamısı bağlıdır. Burda ovqatım bir qədər təlx oldu, çünki ötən gecə yuxumda gördüyüm vaqonu xatırladım. Çox əbləh bir yuxu idi, adam gərəkdir ki, belə yuxular görməsin, çünki belə röyalar gec-tez adamı əndazədən çıxardır. Görmüşdüm ki, bir vaqonun dar dəhlizində dayanmışam və cəmi kupelərin qapılan kip bağlıdır və bu kilidli qapıların hansınınsa arxasında bir kişi xeylağı ağlayır və bir arvad da ona deyir ki, kişi, ağlama, hər şey, inşallah, düzələr. Mən də ha istədim çönüm geri baxım, amma çönə bilmirəm, elə qabağımdakı zil qaranlıq pəncərəyə baxıram... Nə isə, heç bilmədim, bu röya burda mənim hardan yadıma düşdü. Əlqərəz, dəhlizin girəcəyində, stol arxasında başqa bir kişi oturmuşdu, lap məni aşağıda qarşılayan kişiyə oxşayırdı və mən əvvəl-əvvəl elə bildim ki, bəlkə elə onun qardaşıdır. İkisinin də əynində qara pencək var idi və ikisi də ağ köynək geyib üstündən qara qalstuk taxmışdı. O da mənim adımı, familimi soruşdu, o da mənim pasportumu alıb xeyli ora-burasına baxdı, aşağıdakı kişinin verdiyi balaca kağızı stolun üstünə qoydu, pasportu mənə qaytardı və dedi ki, otuz üçüncü otağa gedəcəksən, səni çağıracaqlar, hələlik keç otur stulların birində. Mən də keçib divar boyu qoyulmuş stullar-dan birində oturub dizlərimə dirsəkləndim, nəfəsimi dərdim və burda hiss elədim ki, bayaq o röyanı xatırladığım