səbəbdən heç özümdə deyiləm. Buna görə də ürəyim gup-gup guppuldayır və Səlimə balamın sifəti gəlib durdu gözlərimin qabağında. Başladım gözlərimi zillədiyim çəpəki vurulmuş əntiq parketləri bircə-bircə soldan-sağa və sağdan-sola saymağa, sağdan-sola sayanda bilmirəm, neyçinsə, tərs kimi, ikisi artıq çıxdı və bu da mənim heç xoşuma gəlmədi. Kişi görməsin deyə ahəstə başımı silkələdim. Adamın ki, qulaqlarına su dolar və bu səbəbdən adam özünü narahat hiss edər, mən də indi qulaqlarımda qalmış bir iniltili səsdən özümə yer tapa bilmirdim. Bu yuxu görəsən, mənim yadıma hardan düşdü, ay Allah? Doğrudan da, heç hənanın yeridir?.. Bu minval ilə azı bir yarım saat keçdi və bu yarım saat ərzində bu qapıları bağlı uzun dəhlizdə heç bir milçək də uçmadı və nə mən, nə də qara kostyumlu kişi çınqırımızı çıxartmadıq.

Nəhayət ki, kişinin stolu üstündəki telefonlardan biri yavaşca zəng çaldı. Kişi əlüstü dəstəyi götürdü, bir qədər qulaq asıb, dedi "budet sdelano, tovariş Salaxov!" Sonra dəstəyi qoydu yerinə, qalxıb mənə yavuq gəldi və dedi ki, dur gedək, səni ötürüm otuz üçüncü otağa, səni orda gözləyirlər. Ürəyimdə "bismillah" deyib qalxdım ayağa və düşdüm kişinin dahnca. Otuz üçüncü otağın qabağında kişi dayandı, başını tərpədə-tərpədə gülümsündü və qapını açıb dedi "proydite".

Mən bu otağa, yəni ki, otuz üçüncü otağa girəndə, dedim hər halda özümü şax tutsam, özümü gümrah göstərsəm daha yaxşı olar. Amma nə qədər özümü şax tutmaq istədim, gümrah göstərməyə cəhd elədim, faydası olmadı. İçəri girib Rüstəm Zala oxşayan yekəpər, bığlı kişini görəndə, belə zəng etdim içimdəki olan-qalan havanı da buraxdılar eşiyə və bu səbəbdən büzüşüb oldum süst. Kişi həm yekəydi, belələrinə bizim tərəflərdə zırpı deyirlər, həm də məndən xeyli cavan idi... Nə isə, kişi məni görcək elə bil əzizini gördü, şad-xürrəmliklə güldü və stolun arxasından qalxdı və mən elə bildim nədi başı tavana dəyəcək. Sonra quş kimi qollarını yana açdı, dedim məni qucaqlamaq istə-yir və çığırdı, amma səsi nazik