k çıxdı, lap zənən xeylağımn səsinə oxşadı:
- Ay Sədi əfəndi, nə gözəl, nə gözəl!..
Vallah, bu sözləri elə bir tövrlə dedi ki, doğrudan mənim xoşuma gəldi və mən ziyada məmnun oldum. Sonra kişi stolun arxasından çıxdı, mənə yanaşıb əl verdi və bir xeyli əlimi silkələdi. Dedi ki, Sədi əfəndi, çox-çox üzrlər istəyirəm ki, sizi bir o qədər gözlətdim və əziyyət verdim, vallah, o qədər işim olur, heç olmazın qədər və bundan sonra əlavə edib dedi ki, bəs, bu gün onun ən xoşbəxt günüdür, çünki Sədi əfəndi kimi xalqımızın fəxri olan bir insanla tanış olub. Deyim bu sözlər mənə ləzzət eləmədi, əlbət, nainsafhq olar. Amma o biri tərəfdən fikirləşdim ki, əgər ki, bu mənnən tanış olmaq fikrindəymiş, bəs nə səbəbdən məni bura çağırıb, evimə gəlməyib və yaxud mənnən iclaslarda-filanda görüşüb tanış olmayıb. Dəxi çox dərinə getmədim, o mənim əhvalımı soruşdu, mən onun əhvalından xəbər tutdum, sonra sordum ki, bəs ismi-şərifıniz. Dedi Salahov Adil Qəmbəroviç, amma onu da dedi ki, bəs mənə eləcə Adil de, çünki mən sənin kiçiyinəm. Dedim xub, çox gözəl və çox pakizə, mərifət sahibi olan adamlar elə hər babətdən hörmətə və ehtirama layiqdirlər. Amma bunları ucadan demədim, bunları ürəyimdə dedim. Salahov qolumdan tutub məni özü ilə üzbəüz otuzdurdu və elə bu vaxt qapı açıldı və bir qadın xeylağı əlində balaca podnos içəri girib dəm çaynikini, əntiq naxışh stəkanları, bir də mənim Səlimə balamın ən çox xoşladığı üstü deşik-deşik dəyirmi peçenyeləri stola düzdü. Və yəni Salahov mənim bu peçenyelərə müştəri gözüylə baxdığımı anladığındandır ki, dedi, Sədi əfəndi, niyə belə diqqətlə baxırsan? - Açığı utandım, gülüb dedim ki, bəs bu peçenyelər əvvəllər mağazalarda çox olurdu, indi yoxa çıxıblar, mənim də balaca qızım bunlan çox xoşlayır. Salahov bunu eşitmişdi ki, dedi, elə bu və yerindən qalxıb qapı ağzında əmrə müntəzir dayanmış qadına nəsə pıçıldadı, fikirləşdim ki, yəqin deyir, bunlardan yenə gətirsin, dedim kifayətdir, aclığım yoxdur. Salahov əlini yellədi və mənə cavab verdi ki,