səhər çörək yeyəndə arvadıma gecə yuxuda yenə Zülfüqar əmimi gördüyümü danışdım, bu söhbətdən düz iki saat sonra rayondan zəng vurub bildirdilər ki, bizim arvadın xalası oğlu maşında avariyaya düşüb ölüb. O vaxtdan gör neçə vaxtdır, daha mən yuxularımı arvada danışmıram, hətta çalışıram özüm də unudum. Çünki, vallah, doğrudan, belə şeylərin düşər-düşməzi var. Bir də, xəstələnənə qədər, son vaxtları deyirəm, əməlli yuxu-zad da görmürdüm. Görəndə də çox axmaq şeylər girir yuxuma: bizim tində yayda su satan Aida, hər məməsi bir inək əmcəyi boyda, ya italyan aktrisalarından biri, ya yoldaş Filankəsov, Allah özün saxla, yuxuda da zəhmindən az qalırdı ürəyim partlasın. Şər deməsən xeyir gəlməz. Xəstəliyimin mənə xeyri də bu oldu ki, daha məni tez-tez yoldaş Filankəsovun yanına iclasa-filana çağırmırlar. İçirəm dərmanlarımı, yatıram yorğan-döşəyimdə. Nə məni çağırırlar, nə də mən onlara zəng vururam. Dünyada görəsən can rahatlığından yaxşı şey ola bilərmi? Rəhmətlik Zülfüqar əmim hələ o vaxt, ayda bir dəfə kənddən bizə gəlib, qəlyanını tüstülədə-tüstülədə mənə deyərdi ki, a bala, çalış, tez pensiyaya çıx. Mənim təəccüblə ona baxdığımı görüb, əlavə eləyirdi: "Qulağın dinc, canın rahat. Nə onların sənnən işi var, nə də sənin onlarnan." Kişi rəhmətə gedəndə məni işdən buraxmadılar. Havalar da pis keçirdi, dumanlı-çiskinli günlərdi, mən də fikirləşirdim ki, elə bir tərəfdən getməməyim yaxşı oldu: soyuqlaya bilərdim. Kənd yerində hüzrdə camaat çadırda oturur, bunun küləyi, yağışı, rütubəti var. Zülfüqar əmimin qızına bir teleqram vurub, dəfnə gedən qohumlardan biri ilə yüz manat da pul göndərdim. Arvad dedi ki, mənimkilər öləndə heç on manat da vermirsən. Əvvəl dinmədim. Sonra özümü saxlaya bilməyib dedim, mən öləndə onlar da verməzlər. Üstündən heç on gün keçməmişdi ki, kənddən uzaq qohumum gəldi, orda feldşer işləyirdi. O mənə kişinin ölümünün təfərrüatını danışdı, bir qədər bikef oldum və həmin gecə bilmirəm yuxumu gördüm, ya feldşer Mahmudun danışdığı əhvalatı bir də