ayrı məsələdir, sən narahat olma. Sonra qayıdıb oturdu öz yerində, bilmirəm neyçinsə bir xeyli gözlərimin içinə baxdı, lap doxtur naxoşa baxan kimi baxdı, daha sonra gülümsündü, çayniki götürüb stəkanlara çay süzdü və dedi ki, Sədi əfəndi, gəl çayımızı içək, söhbətimizi eləyək, görək başımıza nə gəlir. Dedim, xub, gözəl fikirdir, çünki eşikdə əməlli soyuq var və mən də bura gələndə möhkəm üşümüşəm...
İndi gündəliyimə bu sözləri yaza-yaza, bir şeyi fikirləşirəm və nə illah edirəmsə, fikirləşdiyim müşkülə heç cür ağlasığan cavab tapa bilmirəm: əcəba, bu nə sirri-xudadır, Salahov məni bu qışın günündə ora niyə çağırmışdı, çünki boynuma almahyam ki, mənim gözlədi-yimin tərsi, bu kişi mənə mərifət və qanacağm nə demək olduğunu əyani surətdə nümayiş elətdirdi.
İkinci stəkana keçəndə, Salahov lap əvvəl mənim sonuncu romanımdan başladı və mən başa düşdüm ki, o mənim yazdığım yazını oxuyub, özü də diqqətlə oxuyub və heç şübhəsiz, bu yazını ona oxumağa Muxtar Kərimli verib. Ondan savayı bu yazını Salahova heç kəs verə bilməzdi. Çünki mən yazının üzünü hələ heç makinadan təzə əlifba ilə çıxartdırmamışdım, xeyli zəhmət çəkib, yuxusuz gecələr keçirib əski əlifba ilə, Kömür meydanında bir cuhuddan qızıl qiymətinə aldığım ağappaq kağızlara köçürmüşdüm və çap eləmək məqsədilə vermişdim Kərimliyə oxumağa. Çünki təzə qaydaya görə, bundan sonra kim yazdığını çap elətdirmək istəyirsə, gərək əvvəl-əvvəl verəydi şeytanlar padşahı Muxtar Kərimliyə, o oxuyaydı və nəhayətdə o, imza atandan sonra, aparıb verəydi naşirə və mühərrirə. Nə isə, dəxi üstünü vurmadım, yəni Salahovdan soruşmadım ki, a kişi, Kərimli mənim əsərimi oxumağa sənə niyə verib və verəndə də görəsən nə məqsəd güdüb. Çünki mənim bu əsərimdə nə bolşevik vardı, nə müsavat, nə də anarxıçı. Ürəyimi yandıran, məmləkətin uzaq keçmişindən bəhs edən bir tarixi əhvalatdı ki, qələmə almışdım. Amma söhbət bundadı ki, Kərimlidən fərqli Salahov mənim bu yazdığım yazını xeyli təriflədi, özü də elə ləzzətli sözlərlə təriflədi ki, yağ