ğ kimi canıma yayıldı, ürəyimdə dedim, Allah sənin ölənlərinə rəhmət eləsin, ay Salahov. Əhsən səni doğan anaya!.. Çünki mənim bu əsərim Kərimlinin heç xoşuna gəlməmişdi, hələ xoşuna gəlmədiyi bir yana dursun, o iclas olmurdu ki, qalxıb bu yazı haqqında ağzına geləni danışmasın və məni məxluqun içərisində biabır etməsin. Dediyi də əsasən bundan ibarət olsun ki, mən səfsəfəyə bənzər bir şey yazmı-şam, nə başı var, nə filan yeri, gözəl-göyçək temalar dura-dura gedib yapışmışam tarixi-nadirdən və bu tarixi-nadirə mənim münasibətim sinfi münasibət deyil, çox əbləhanə bir sinfı münasibətdir. Və bu səbəbdən, təbii, əsərin çap olunması barəsində heç söhbət ola bilməz və ilaxır və bu kimi qanqaraldan, könül bulandıran şeylər deyirdi. Elə buna görə də Salahovun dediklərində bir cəhət məni çaşdırdı və o dərəcədə çaşdırdı ki, lap başım ağrıdı. Salahov uzun-uzadı yazdığım yazıdan damşıb, özü də təfərrüatı ilə, lap axıra yaxın, yəni əsər barədə söhbətimizin sonunda dedi ki, Muxtar Kərimli də mənim əsərimdən xeyli feyzyab olmuşdur, bu yüksək fikrini o, Salahovun özünə deyib. Bunu söyləyəndən sonra Salahov ciyərləri susuzluqdan yanan adamlar kimi, çayından iri bir qurtum boğazına tökdü, stəkan yarısınacan boşaldı və yenə bayaqkı təhər gözlərimin içinə baxdı. Əgər bundan sonra kim mənə desə ki, bu zamana adamlarının işindən, sözündən baş çıxarır, şəksiz, mən belə kəsi məsxərəyə qoyub gülərəm. Necə ki, a kişilər, mənim əsərim Kərimlinin xoşuna gəlib və o bunu Salahova deyib?! Lənət şeytana, nə yaxşı ki, Salahov çay gətizdirmişdi, çünki bu çay dəsgahı olmayıb, mən söhbətin bu yerində çay içib başımı qatmasaydım, şəksiz, dəli ola bilərdim. Çünki zırıltı, zırıltı, bu boyda zırıltı? Bu boyda yəni həyasızhq, riyakarlıq olar?
Belə həyasızlıq, belə riyakarlıq, Allahı demirəm, lap şeytanın özünə ağır getməz? Əcəba, bu nə dünyadı biz yaşayırıq, ömür sürürük?.. Amma bayaqdan nə qədər ehtiyatlı və tədbirli tərpənsəm də, hər dediyim sözü ölçüb-biçsəm də, burda dəxi özümü saxlaya bilmədim,