dedim axı, elə bir iclas, elə bir müşavirə olmur ki, orda Muxtar Kərimli
yoldaş mənim əsərimi tənqid eləməsin, məni söyməsin. Salahov de-diklərimə düzəliş verdi, dedi ki, tənqid eləyirdi, söyürdü, yəni bunlar hamısı keçmiş zamanda olub, amma bundan sonra belə olmayacaq. Biz onu başa saldıq ki, onun romana münasibəti həm birtərəflidir, həm də bəzi məqamlarında yanlışdır və biz qoymarıq ki, Sədi əfəndi kimi millətimizin fəxri olan bir kəs hər xırda şey üstündə qanqaralığına düçar olsun. Bunu deyib Salahov mənə bir stəkan da çay süzdü və qabağımdakı nimçəyə iki-üç dənə üstü deşik-deşik olan dadlı peçenyelərdən qoydu. Mən birini götürüb yedim. Bundan sonra, Salahov güman, mənim peçenyeni yeyib qurtarmağımı gözləyirdi, yenə qayıtdı əsərimə və soruşdu ki, orda bir təlxək var, Üfləmə Qasım, o surəti yaradanda kimi nəzərdə tutmusan?.. Ürəyimdə dedim, əstəğfürullah, özüm-özümə təpər verdim ki, kişi, ayıq ol, əsərdəki bütün əhvalatları bir kənara qoyub bu niyə təkcə Üfləmə Qasımı soruşdu, dedim bəlkə mənə badalaq vurmaq istəyir?.. Özümü heç o yerə qoymadım, yəni istəmədim ki, mənim tutulduğumu, ya şaşdığımı Salahov hiss edə və bu səbəbdən peçenyelərdən birini də götürüb bir dişdəm vurdum, çayımdan da bir qurtum içdim və dedim ki, heç bir kəsi nəzərdə tutmamışam, Şuradan qabaq mən İstanbulda çalışanda orda kifayət qədər tarixi sənədlərə baxmışam və Məmləkət xamnın həqiqətən belə bir təlxəyi olub, adı da Üfləmə Qasım. Sonra Salahov sordu ki, deyirlər İstanbul çox gözəl şəhərdir, mən də cavab verdim ki, həqiqətən gözəl şəhərdir, necə ki, dünyada çox-çox gözəl şəhərlər var, İstanbul da, şəksiz, onlardan biridir. Bundan sonra dəxi Salahov mənimlə üzbəüz oturmadı, yerindən qalxıb otaqda bir o yana, bir bu yana getdi, sonra gəlib oturdu öz stolunun arxasında və stola dirsəklənib, üçümüncü dəfə idi ki, yenə düz gözlərimin içinə zilləndi və mən özümə gəlməmiş soruşdu ki, Sədi əfəndi, bəs sənin A. Q. barədə fikrin nədir, o necə adamdır?.. Ürəyimdə dedim ki, aha, kül sənin başına ay