y Sədi, sinni adam ola-ola necə sən bayaqdan bilməmisən ki, səni niyə bura çağırıblar?! Ay bərəkallah sənə! Ay roman belə getdi. Üfləmə Qasım elə getdi və Kərimli də lap o yana getdi. Dedim, özünü ələ al, kişilik məqamı gəlib çatıb, indi dəxi zarafatı burax, indi namus və qeyrət məqamıdır. Dedim ki, A. Q. bizim məmləkətin, bizim gözəl-göyçək respublikamızın ən namuslu, ən qeyrətli və təəssübkeş vətəndaşlarındandır və mən onun barəsində yalnız yaxşı sözlər deyə bilərəm və onu da deyə bilərəm ki, A. Q. kimi bizim məmləkətdə savadlı, istedadlı ikinci bir ziyalı tapmaq olmaz. Bunu dedim və hirsləndiyim babətdən keçdim üçüncü peçenyeyə, onu saldım dişlərimin arasına, elə bil peçenye yox, Salahovun özünü yeyirdim və özümü çox rahat hiss elədim, çünki ürəyimi boşaltmışdım və deyəsən, vaxtında ayılmışdım. Necə ki, siçan bir deşik tapıb pişiyin əlindən qurtular, mən də başa düşdüm ki, dəxi tələyə-zada düşəsi deyiləm. Hətta, ürəyimdə bu fərasətimə görə özümə bir gözəl "bərəkallah" da dedim. Salahov da mənim bu sözlərimə xeyli güldü, yenə dönə-dönə üzrxahlıq elədi ki, gərək bağışlayasan, vaxtını deyəsən çox alıram, amma neyləmək olar, hər kəsin öz işi var və her kəs gərəkdir ki, öz işini namusla görsün. Mən də dedim, əlbət, əlbət, belə ağıllı sözə kim nə deyər. Sonra Salahov dedi ki, söhbət A. Q.-nin savadlı, ya qeyri-savadh olmasından getmir, söhbət ondan gedir ki, A. Q. ağzını qoyub Allah yoluna, orda-burda çərənləyir. Dedim, qardaş, mən onu neçə illərdir ki, tanıyıram, həm özümüz dostuq, həm də övrətlərimiz bir-birinə bacı kimidirlər və bütün bu illər ərzində mən onu heç artıq-əskik danışan görməmişəm, həmişə başını aşağı salıb yazı-pozusuyla məşğul olub və bir adama deməyib ki, gözün üstə qaşın var. Salahov elə bil təəccüblənən kimi oldu, bir qaşı yuxarı qalxdı, bir qaşı aşağı düşdü və dedi ki, mən sizin dost olduğunuzu bilmirdim və sonra dedi "heyf'. Daha sonra sordu ki, bəs yəni bu heç bir dəfə də olsun ağzını bir yerdə dağıtmayıb? Dedim, heç yarım dəfə də, nəyə desən