q məqamıdır, durdum, Salahovla əl tutub sağollaşdıq, o məni kandara kimi ötürdü və mən də şad-xürrəm dəhlizə çıxıb, gəlib kişidən balaca kağızı alıb düşdüm aşağıya. Aşağıdakı kişi qoltuğumdakı bağlamanı görüb soruşdu: "Çto eto?" Dedim: "Eto est peçenye, kotoroe podaril mne tovariş Salaxov". Kişi də gülümsündü və mən də gülümsündüm...

Gecə üçün yarısıdır, nöyüt ləmpəsi yanır, mən uşkula dəftərinə bu gün başıma gələn bu qəribə əhvalatı yazıram və fıkirləşirəm ki, niyə bu zırpı bədən yiyəsinin səsi heç xoşuma gəlmədi. Xoşuma gəlmədi deyəndə ki, çox nazik idi, ziyadə nazik idi. Əgər ki, gözlərini yumsan, elə bilərsən ki, kişi yox, zənən xeylağıdı danışan. Adamın qıdığı gəlirdi. İndi bir müxtəsərcə nəfəs dərmək gərəkdir, həyətə ensəm heç pis olmaz, çünki havasızlıq pis şeydir, ürəyim də çox narahatdır, heç bilmirəm mənə nə olub?.. Yəqin sevindiyimdəndir. Çünki mən o kağıza ki, o sözləri yazdım, yəqin A. Q. bu günlər, inşallah, harda varsa, gəlib çıxar evinə. Ya xudavəndi-aləm, şükür verən gününə!

Bilsəydim ki, gecə üçün yarısında, cəmi şəhərin şirin yuxuda olduğu vəxtində mən həyətə enib Akop Mirzəyana rast gələcəyəm, heç yerimdən qalxmazdım. Nə isə, gördüm ki, çox yorğunam, qalxıb paltomu, papağımı geyinib endim həyətimizə ki, bir az təmiz hava ahm, sonra da qayıdım gəlim, yıxılım yatım.
Nə isə, endim həyətə, gördüm tərtəmiz qar ay işığında elə gözəl bərq vurur ki, kefım açıldı, şaxtah havanı da ciyər dolusu çəkdim içimə. Nə gözəl gecədir, xudaya! Elə yaşamaq da pis deyilmiş, bu dünya nə hoqqa çıxarsa da, elə təkcə bu gecənin, bu qarın eşqinə yaşamağa dəyərmiş! Həyətdə bir o tərəfə getdim, bir bu tərəfə getdim, ayaqlarım altında xırçıldayan qarın səsi də mənə olmazın ləzzət verdi və elə bu vaxt arxadan bir səs eşitdim. Səs dedi ki, Mirzə, axşamın xeyir. Bildim ki, Akop Mirzəyanın səsidir, nadürüst oğlu nadürüstün səsini tanımayana lənət! Geri dönməmişdən qabaq öz-özümə dedim ki, dəxi bu dəfə də ağzını dağıtsa, ona bir kəllə vurub ağzını-burnunu qanatmaq mənə