borc olsun. Geri döndüm və gördüm ki, elə Akop Mirzəyandı, özü də çox yüngül geyinib, deyəsən, həyətdəki ayaqyolundan gəlirdi, çünki sağ əlində aftafa vardı. Bu aftafanı erməninin əlində görcək, ürəyimdə dedim "əhsən sənə" və Akop Mirzəyana bir qədər hörmətim artdı. Dedim, aqibətin xeyir, Akop, xeyir ola? Dedi, heç, səndən bir xahişim var, sən ölənlərinin goru, sözümü yerə salma. Dedim, ölənlərinin goruna and içirəm ki, çalışaram salmaram. Akop bir-iki kərə asqırdı, sonra dedi ki, bir yarım saatlığa bizə gedək, mən ölüm. Dedim, a kişi, gecə üç tamamdır, övrətin, uşaqların yatır, mən sizə gedib niyə onların şirin yuxusuna haram qatım. Akop bir addım qabağa atdı, yenə asqırdı və yalvara-yalvara dedi ki, uşaqlar içəri otaqda yatırlar, biz şüşəbənddə oturarıq və mənim bu xahişimə əməl eləməsən, peyğəmbər haqqı, qorxuram bu gecə ürəyim partlaya. Bu sözlərdən sonra dəxi olan-qalan bəhanəm kəsildi, bir ayağım altındakı qara baxdım, bir başım üstündəki aya baxdım, bir də əlində aftafa tutub dayanmış Akopa baxdım və dedim ki, xub, gedək deyirsən, gedək!"
Qədimi saat gecə iki tamamı vurdu, xəstə gözlərini Sədi əfəndinin əski əlifba ilə və gözəl xətlə yazılmış gündəliyindən ayırdı. Saat ikini vurmasaydı da, xəstə oxuduqlarına kiçicik də olsa bir fasilə verməliydi, Sədi əfəndi demişkən, bir nəfəs dərməliydi, çünki o, neyçinsə Sədi əfəndini məhz o qarlı gecənin soyuğunda, əlində aftafa tutub dayanmış Akop Mirzəyanla üzbəüz qoymaq, vaxtı o məqamda saxlamaq istəyirdi. Çünki xəstə əmin idi ki, o qarlı gecə, bəlkə də Sədi əfəndinin ən xoşbəxt və rahat gecələrindən biri idi, əgər xəstə gündəliyin davamını oxusaydı, Sədi əfəndini o gecədən, o xırçıldayan qardan və işığı ilə aləmi nura boyamış bədirlənmiş aydan ayıracaqdı... Xəstə dəftəri stolun üstünə qoydu və vaxt dayandı: Sədi əfəndi və Akop Mirzəyan qarlı gecənin ay işığında quruyub hərəkətsiz qaldılar. Sonra xəstə kreslodan qalxdı, zəiflikdən və uzun müddət bir yerdə oturduğundan yüngülcə başgicəllənməsi keçirdi, amma təkrar