r kresloya əyləşmədi, üç-dörd addım atıb pəncərəyə yanaşdı, pərdələri aralayıb sağ əlini pəncərənin şüşəsinə qoydu, bədəni üşürgələndi. Şüşə bumbuz idi, xəstənin ovcuna elə bil buz yapışdı və bu təmasdan köks qəfəsində xoşagələn bir sərinlik hiss elədi, elə bil bu isti havası ağır otaqdan çıxıb, bir möcüzə hesabına uca dağ başına qalxmışdı, nəfəs alıb ciyərlərini təmiz hava ilə doldurmuşdu. Salahov Adil Qəmbəroviç... Mahmud deyən, Zülfüqar kişinin qənimi Salahovdurmu, elə ikinci blokda yaşayan şələbığ kişinin familiyası Salahov deyildimi?.. Ax, ey Sədi əfəndi! Heç göz görə-görə, qulaq eşidə-eşidə adam özünü tələyə salar?.. Xəstə ah çəkdi, barmaqlarını cütləyib gözlərini ovuşdurdu. Axı, Salahova Sədi əfəndinin yazdığı o üç-dörd cümlədən savayı heç bir şey lazım deyilmiş, bu, xəstə üçün gün işığı kimi aydın idi. Yəni etiraf elə ki, sən A. Q. ilə uzun illər dostluq eləmisən, tez-tez görüşmüsünüz, görüşəndə də köhnə dostlar kimi nələr danışıb, bir-birinizə nələr demisiniz, bunu sübuta yetirmək asandır. Xəstə, Sədi əfəndinin yuxusunu xatırladı. Gözləri önündə ağlayan bir kişi gördü, bu kişi elə bil qaranlıq pəncərənin arxasından dönüb ona əl də elədi və işıqsız, havasız boşluqda bir müddətdən sonra itib görünməz oldu...
Otağın qapısı açıldı, arxadan Zəminənin yuxulu və bir az da hirsli səsi eşidildi:
- Ay kişi, bu nə hoqqadı çıxardırsan? - Zəminə diqqətlə saata baxdı. Xəstə geri dönmüşdü, alt köynəkdə, ayaqyalın qapının astanasında dayanmış arvadına baxıb belini düzəltdi və səsinə gümrahlıq verib dedi:
- Arvad, göz dəyməsin, lap qırğı kimiyəm. Deyəsən, daha sağaldım axı.
Zəminə başını buladı, tərpənib ərinə yanaşdı, əlinin arxasını onun alnına qoydu.
- Qızdırman yoxdu, yox, - dedi. - Gör bir saat neçədi. Tez ol, bir baş yatmağa. - Əsnədi və əllərini dağınıq saçlarına aparıb özünü səliqəyə salmaq istədi.
- Sən ölənlərinin goru, - dedi xəstə, - sən get yat, yarımca saatlıq işim qalıb. - O, başı ilə stolun üstündəki dəftərlərə işarə elədi. Oxuyub, bu saat