gəlirəm.
Sonra arvadının yuxulu, amma şirin yuxudan sonra durulub allanmış sifətinə, iri, badamı gözlərinə, uzun kirpiklərinə, əynindəki qara alt köynəyinə və dolu qollarına baxıb, özü anlamadığı bir səbəb ucundan, neyçinsə kövrəldi, azca əyilib Zəminənin əlini əlləri arasına aldı və uzun-uzadı ovcunun içindən öpdü. Qadın əlinin ilıqlığı damarlarına, beyninə, ürəyinə axdı. Zəminə də ərinin başını sığalladı, boş qalmış əlini qaldırıb çal saçların üstündə gəzdirdi və arvada elə gəldi ki, ərinin başı balacalaşıb, lap körpə uşağın başı boyda olub. Zəminə dedi:
- Sənin bu bicliyin olmasaydı, vallah, bilmirəm neylərdim. Xəstə gülümsünüb Zəminənin gözləri içinə baxdı.
- Yaxşı, - dedi Zəminə. - Qoy genə sən deyən olsun. Otur. Amma sən Allah, çox yubanma, özünə yazığın gəlsin. - Bunu deyib, ərinin üzündən öpüb, elə gəldiyi kimi də səssiz addımlarla otaqdan çıxıb qapını arxasınca bağladı. O gedəndən sonra otaqda yumşaq və ihq bir qoxu qaldı: elə bil hardasa yaxınlıqda iki-üç dənə zərif ətirli çiçək açılmışdı.
Xəstə qayıdıb təzədən kresloda əyləşdi, qanrılıb hər ehtimala qarşı bir da qapıya baxdı və dəhlizdəki səssizliyə qulaq verdi. Zəminənin həqiqətən gedib yatdığına əmin olandan sonra əyildi, kreslonun altında gizlətdiyi sonuncu siqareti də götürüb yandırdı.
"Akop, əlində aftafa düşdü qabağa, mən də xəz kürk əynimdə, buxara papaq başımda düşdüm onun dalınca və biz gəlib girdik, Akopun birinci mərtəbədə yerləşən şüşəbəndinə. Mən ömrümdə Akopgildə olmamışdım və Akopdan savayı, bu məhəlləyə köçdüyüm gündən heç bir qonşugildə də olmamışdım. Yatsaydım yuxuma girməzdi ki, belə bir balaca şüşəbənddə bu tövr səliqə-sahman ola bilər və bir belə çiçək ola bilər. Akop Mirzəyanın şüşəbəndində yaz fəsli idi, divarlar boyu yerdə, rəflərdə qoyulmuş güldanlarda o qədər çiçək, gül vardı ki, desəm, bura cənnətin bir guşəsi idi, əlbət, yanılmaram. Eşq olsun belə səliqəyə və belə zövqə! Akop da gördü ki, mən heyrətlə onun güllərinə baxıram, ləzzət apardı, kürkümü əynimdən