ə xatırladımmı, dəqiq yadımda deyil, amma səhər yuxudan duranda heç özümdə deyildim.

***

Camaat kənddə səksəkəli yatıb, səksəkəli dururdu. Bir həftədən çox idi, ucundan tut göyə dırman, şırhaşır yağış yağırdı. Ağsaqqalın, qarasaqqalın qorxduğu bu idi ki, Kür vaxtından tez daşmaya. Yağış yağsa da, gündüzlər havada qızdırmalı bürkü olurdu, elə bil torpaqdan indicə buğ qalxacaqdı. Əgər yağış bir-iki gün də beləcə davam eləsəydi, hava da bu qaydasında qalsaydı həm Kür daşacaqdı, həm də dağlardan sel gələcəkdi. Bağlar, bostanlar, üzümlüklər, camaat nə əkib becərmişdisə, hər şey tələf olacaqdı. Hələ bağ-bağat bir yana dursun, buranın seli gələndə elə gəlir ki, camaatın qapı-pəncərəsini də yuyub apanr. Di gəl, bundan sonra düş kənd Soveti sədrinin qapısına ki, bizə taxta-şalban ver. Ay verdi ha!..

O gecə də hamı səksəkəli yatmışdı, yuxusu ərşə çəkilənlərin gözü pəncərədə, qulağı səsdə idi. Deyilənə görə, hər evdən manat-manat yığıb, yaxındakı şiə kəndinin mollasına nəzir də vermişdilər ki, dua oxuyub xata-balanı kəndin başından sovuşdursun... Hamı səksəkəli idi, bir feldşer Mahmuddan başqa. Mahmud rayon mərkəzindən yenicə qayıtmışdı, indi çəkmələrini soyunub, bayaq yeyib-içdiyi kababxanadan gətirdiyi borjomdan süzüb içirdi. Çox vurmuşdular. Hökumət arağından yox, uşaqlardan birini maşınla Qriqor ermənigilə göndərib ondan üç-dörd butulka tut arağı aldırmışdılar. Feldşer Mahmudla raypo Səlim, ikisi üç şüşə araq içmişdi. İndi Mahmuda elə gəlirdi ki, kibriti ağzına tutsa boğazından od çıxar. Çənəsini yumruğu üstə qoyub, yazıq-yazıq burnunu çəkə-çəkə fikirləşirdi ki, nə olaydı, bir möcüzə baş verəydi, bu saat düşəydi Moskva qəstinlərindən birinin nömrəsinə, vannanı köpüklü sabunla doldurub girəydi içinə: bəh, bəh! Nə yağış, nə duman, nə tut arağı. Zəhrimar aparsın hamısını. Vannadan çıxıb, qalın mələfə ilə yaxşıca qurulanıb, odekolondan da qoltuqlarının arasına vurub, girəcəkdi kraxmal iyi verən ağ yorğan-döşəyə.

İstəyirsən telefonu götür, zəng vur, sənə təzə dəm