çox gözəl fıkirdir, amma birdən ətin donuz əti olar! Akop da Allaha and içib dedi ki, o, ömründə müsəlmanın qabağına donuz əti qoymaz, təzə dana ətinin soyutmasıdı, arxayın ol. Dedim, xub, amma ki, araq şüşəsinə bir də baxıb, müxtəsərcə təşvişə düşdüm, fikirləşdim ki, bu cür şirin görüşdən sonra birdən nadürüst oğlu keflənib-eləyər, ağzını dağıdıb qanqaraltılıq salar. Çünki, hər halda, Akop Mirzəyan elə şəxslərdən idi ki, onun ipinə heç vəchlə odun yığmaq olmazdı. Amma indi mənim durub getməyim də, şəksiz, yaxşı çıxmazdı, mənə ayıb olardı. Buna görə də, ürəyimdə dedim cəhənnəmə, nə olar olar, mən ki, bu gün Salahov bəndələrinin yanından ürəyimcə evimə qayıtdım və xəstə övrətimi canı salamat gördüm, dəxi belə bir xoşbəxt günün axırı rəvadır ki, belə xoşbəxtliklə də qurtarsın... Akop səliqə ilə çörəyi doğradı, göy-göyərtini yerbəyer eləyib mənim qabağıma qoydu və iki cəngəl gətirmişdi, onlardan birini də dəsmalla silib, qoydu mənim qabağımdakı boşqaba. Sonra soruşdu ki, Mirzə, sən içib yeyirsən, ya yeyib içirsən? Soruşub, diqqət kəsilib, üzümə baxdı. Mən də dedim, bəs sən necə, Akop? Dedi ki, mən yarım stəkan içməsəm, boğazımdan heç tikə də keçməz. Dedim elə mən də sənin kimi, içməsəm, boğazımdan su da getmir. Akop ziyada sevincək oldu, elə bildim indi lap körpə uşaqlar kimi şadlığından yerindən hoppanıb çırtıq çalacaq. Rəhmətlik oğlunun xəbəri yox idi ki, mən ildə uzağı bir ya iki dəfə içirəm, o da kefim duru olanda. Amma indi qərara gəlmişdim ki, Akopla dübədü gedim, çünki erməni millətinin gözəl xasiyyətlərindən biri də budur ki-, kimin qanı qara oldu, kim ki, dilxorçuluğa düçar oldu, bir-iki stəkan araq içib özünə gəlir. Biz isə həyatın belə məqamlarında övrəti məscidə göndəririk ki, gedib nəzir versin, dua oxutdursun... Akop hələ ayaq üstə idi, araq şüşəsini açıb ikimizə də süzdü, sonra məndən rüsxət istədi ki, əyləşsin. Düzü lap mat qaldım onun qonaqpərvərliyinə, dedim, bu nə söz-dür, ay Akop kirvə, əlbəttə əyləş, mən sənin qonağmam, sən də ev yiyəsisən,