b ora-burasını diddələdi, mən şüşəbənddəki gül-çiçəyə baxıb və ürəyimdə Akopa əhsən dedim, çünki qışın bu vaxtında, belə yaşıllığa tamaşa etmək, həqiqətən, adamın könlünü açırdı... Bir azdan Akop məndən soruşdu ki, ay Mirzə, bu axır vaxtlar heç xoşuma gəlmirsən, gözümə birtəhər dəyirsən, naxoşlayıb eləməmisən ki? Əvvəl-əvvəl Akopa şübhə ilə baxdım, fıkirləşdim ki, bəlkə elə bu da məndən söz almaq istəyir, amma Akopun xumarlı quzu gözlərini görəndə elə bil qeybdən bir səs mənə dedi ki, belə gözlərin sahibi ömründə donosbaz ola bilməz və gedib heç kəsi heç yerdə satmaz. Dedim, Akop kirvə, naxoşlamamışam deyəm, əlbət yalan olar, çünki bir balaca ürəyim ağrayır və yuxusuzluq da məni taqətdən salıb. Amma ki, söhbət bundadı ki, işlərim düz gətirmir, axır vaxtlar bəzi nadürüst adamlar mənə göz verirlər, işıq vermirlər. Akop iri pəncəsini stolun üstünə vurdu, qaşlarını çatdı, gözlərindən cin yağdıra-yağdıra mənə dedi ki, o adamları sən mənə göstər, qalanınnan işin olmasın, hülqumlarını gözlərindən çıxarıb atım ayaqlarının altına. Burda bilmirəm mənə nə oldu, ya Allah-təala olan-qalan ağlımı da başımdan aldı, ya tut arağı məni xarab eləyib huşumu yoxa çıxartdı, bilmirəm, ağzımı açıb bu gün başıma gələn əhvalatı açıb hamısını danışdım Akopa. Dedim bundan sonra, yəni bu söhbəti eşidəndən sonra Akop yəqin başlayacaq mənə ürək-dirək verməyə, deyəcək ki, qorxub elə-mə, Allah kərimdir, inşallah, heç nə olmaz. Amma Akop heç nə de-mədi, əlini uzadıb mənim əlimdən tutdu və öpdü, başını stolun üstünə qoyub başladı uşaq kimi hönkür-hönkür ağlamağa. Mən olmazın dərəcədə özümü itirdim, dedim bu yazıq niyə bu günə düşdü, əcəba, günahların hamısı məndədi, nahaq hər şeyi ona danışıb yazığı kövrəltdim. Əlimi ehmalca uzadıb onun pırpız saçlarına toxundurdum, dedim, Akop kirvə, sən ölənlərinin goru, belə şeylərə çox fikir vermə, özünü ələ al, bilsəydim sənə heç nə deməzdim, inşallah, düzələr hər şey, görürsən ki, sağ-salamat gəlib oturmuşam sənin yanında. Bir azdan Akop başını qaldırdı,