əllərilə gözlərinin yaşını sildi, sonra dedi ki, ara, bilirsən niyə ağladım, sordum niyə, dedi, sən bayaq o əhvalatı mənə danışanda, yazıq qardaşım düşdü yadıma. Onun da adı Salaxdı, Allah rəhmət eləsin. Qədəhini əlinə aldı və dedi ki, heç qorxub-eləmə, dəvədən böyük fil var, sənə heç kəs bata bilməz, çox o yan-bu yan eləyərlər, götürüb bir teleqram vurram Moskvaya, hamısınm atasını yandırarlar. Sən, dedi, Sədi əfəndisən, hara gedirəm, sənin adını çəkən kimi dükanda-bazarda, hamı səni tanıyır, hamı sonin balana dua oxuyur, çünki sən çox fəqir-füqaranın əlindən tutmusan. Sonra dedi ki, Mirzə, başımız üstdəki o tək Allah heç kəsə pis gün göstərməsin, amma bilmək olmaz bu dövranın gərdişini, birdən olmadı elə, oldu belə, bir şeyi yadında saxla. Yadında saxla ki, sənin burda, bu həyətdə qardaşdan artıq bir qonşun var, adı Akopdu, familiyası Mirzəyan. Biz sənə Mirzə deyirik, amma mənim familiyam Mirzəyandır. Mənim yəni bir dənə yanım artıqdır. Biz elə qan qardaşı kimi bir şeyik. Nə dərdin oldu, qorxma, dayanmışam dalında, Salahov olmur, lap gorba-gor atası olsun, hamısının hülqumunu boğazından çıxarıb ataram ayaqlarının altına... Burda, yəni söhbətin bu məqamında, Akop kirvənin ağzından çıxan axırıncı sözləri eşidəndə anladım ki, dəxi hərif ya dəmlənib, ya da dəmlənmək ərəfəsindədir. Bayaq Akop kirvənin gözləri mənə xumarlı quzu gözləri kimi görsəndi, amma indi hirsli-hirsli baxırdı və dəxi bu gözlərdə fağırlıq və xeyirxahlıqdan əsər-əlamət qalmamışdı, deyərdin, həqiqətən, bir yad adam əlinə keçsə, parçalayıb qamnı içer. Elə buna görə də, mən də bir qədər özümü yığışdırmalı oldum, hətta ürəyimdən keçdi ki, bəlkə ayağa qalxım, xudahafizləşim, gedim evimə yatmağa, amma elə bil Akop kirvə mənim bu fikrimdən xəbər tutdu və yenə bayaq həyətdəki kimi başladı mənə yalvarmağa ki, sən ölənlərinin goru, tələsib eləmə, hələ orda bir şüşə də arağım var. Dedim, yox, aşna, bu bəsimizdi, mən bundan artıq içə bilmərəm, içsəm, elə burda yıxılıb ölərəm. Akop da dedi, onda xub, gəl bunu