u da içək şəxsən sənin sağlığına, Allah sənə ömür versin və Allah sənin bütün düşmənlərini yer üzündən yox eləsin. İçdik, bu dəfə də Akop kirvə öz qədəhini tamam boşaltdı, mən yenə yarıyacan içdim. Mənim elə cavanlıqdan kefli adamlardan acığım gəlir və bu səbəbdən də özümə rəva bilmərəm ki, keflənib gedim özümü yıxım övrətin üstünə. Əlbət, bunları ürəyimdə dedim. Sonra Akop kirvə mənə dedi ki, sənin danışdığın o ağlamalı əhvalatdan sonra, istəyirəm sənə bir erməni havası oxuyum, o da ibarət olsun "Sirun axçik"dan. Dedim, oxuyarsan, evdəkilər ayılar Akop dedi ki, mən oxuyanda heç kəs ayılıb eləmir, çünki öyrəncəlidirlər. Bir də dedi ki, arvad çox o yan bu yan eləyər, göndərrəm atasıgilə, Qarabağa. Onda dedim, xub, oxu!.. Akop əlini qulağının ardına qoydu, stola dirsəkləndi və gözlərini yumub yavaş-yavaş, pəsdən oxumağa başladı.
Mən çox oxuyanlar eşitmişəm, Bakıda, Qarabağda, Tiflisdə, lap əla-əla xanəndələrə qulaq asmışam, yaxşı və asudə vaxtlarımda nəmər də vermişəm onlara, amma Qurana əl basaram ki, Akop kimi oxuyan hələ görməmişəm. Yəni çox güman ki, ondan da yaxşı oxu-yanlar var və ondan da yaxşı musiqini bilənlər yox deyil. Amma söhbət bundadı ki, əvvəla, belə yanıqlı, belə ürəkdən gələn səs həqiqətən eşitməmişəm, ikinci də, bu cür adamın cızdağını çıxardan hava da eşitməmişdim. O dərəcədə pəjmürdə-hal oldum ki, gördüm gözlərim dolmaq üzrədir, özümü güclə saxladım və Akopa qulaq asa-asa fikirləşdim ki, belə hava heç bir vaxt kef məclisində, toyda, nişanda yarana bilməz, belə hava ancaq müsibətdən yarana bilər və əgər indi Akop burda yox, bu havanı qarlı dağların başında oxusaydı, vallah, dünyanm bütün qarları əriyib suya dönərdi. O qurtarıb, gözlərini açıb mənə ba-xanda, dəxi mən onun üzünə baxa bilmədim. Dedim, Akop, səni görüm min yaşayasan, səni görüm ömründə neynim deyib qalmayasan, sən ki, məni bu dünyadan ayırıb ürəyimə təpər verdin, bundan sonra sənnən oldum həqiqət qan qardaşı. Sonra dedim, özünə araq süz, o da süzdü, qədəhimi qaldırıb dedim, bunu da