içirəm sənin oxuduğun havanın sağlığına və bir də sənin bu gözəl evinin işığının sağlığına. Akop kirvə mənim bu sözlərimdən çox məmnun oldu, deyəsən, bir az da utandı, dəxi bir söz demədi, arağı başına çəkib yerindən qalxdı və yanaşıb üzümdən öpdü. Mən də onun üzündən öpdüm, sonra dedim ki, daha gecdir, mən durum çıxım gedim evimizə, sən də yıxıl yat. Səhər, inşallah, görüşərik. O, kürkümü tutdu, mən geyindim, dəxi onu həyətə çıxmağa qoymadım, kandarda əl tutub, bir-birimizə gecən xeyrə qalsın deyib aynldıq və mən həyətə çıxıb, dedim, bir qədər də hava almaq heç pis olmaz. İlahi, gecə necə gözəl gecə idi! Şükür verən gününə, şükür bu gecəyə, bu ağ qara, bir də başım üstə yanıb şölə saçan Aya! Min şükür!"

Bu sətirlərdən sonra üçüncü dəftərin ortasından bir neçə varağı qoparmışddar, varaqların tikiş yerlərində xırdaca kağız parçaları qalmışdı. Təbii, bunları ya Sədi əfəndi özü qoparmışdı, ya da Səlimə xanımın işi idi. Xəstəyə tamamilə aydın idi ki, Səlimə xanım hansı mülahizəyə görəsə, gündəliyi bütünlüklə xəstəyə verməmişdi. Xəstə, Səlimə xanımın ənlikli-kirşanlı sifətində hamıya və hər şeyə şübhə ilə baxan zil qara gözlərini xatırladı, xınltılı və gülən-ağlayan səsini ya-dına saldı və yüngülcə köksünü ötürdü. Bu üçüncü dəftərin lap sonun-da səhifə yarımlıq bir yazı da vardı. Bu yazını xəstə iki-üç dəqiqə qabaq diqqətlə iki dəfə oxusa da, nə illah eləmişdisə, heç bir şey başa düşməmişdi, çünki bu qeydlərin əvvəlki yazılarla heç bir məntiqi əlaqəsi yoxdu, hətta ona bayaq elə gəlmişdi ki, Sədi əfəndinin o soyuq, qarlı ilin yanvar ayında, əsəbi gərginlikdən bəlkə şüuru da bulanmışdı... Xəstə daha saata baxmadı, onsuz da rejim deyilən şeyi bu gecə əməlli pozmuşdu, indi yarım saat çox və az oturmağının heç bir əhəmiyyəti yoxdu, yəqin Zəminə də daha ayılmayacaq, çünki gecənin bu vədəsində - səhərə yaxın adamın yuxusu şirin olur. O yenə başını dəftərin üzərinə endirdi, məntiqsiz və xəstə bir şüurun məhsulu saydığı qeydləri bir də oxudu.
"...üzümə elə baxırdı ki, a