övrətlə Səlimə balam gəlib durdu gözlərim qabağında, Kirlikir də yanıqlı bir ah çəkdi və dedi ki, ay rəhmətliyin oğlu, sən öz canının hayına qal, övrət, uşaqlar hamısı dolanacaq, sən günü sabah get filan nömrəli aptekə, o dediyim firəng dərmanından çoxlu-çoxlu al, səfərin bu yaxınlarda uzaq yerə olacaq, çünki, mən bilən dedi, dəxi əhvalat vaqe olub qaran-qurux yerdə və qurtarıb gedib. Sonra çox biədəb bir söyüş söydü və dedi ki, "budet sdelano, tovariş Salaxov" və mənim qarnım ağrıdı. Sonra başın qaldırıb Aya baxdı və mən də Aya baxdım. Gördüm Ay balacalaşıb olub alma boyda bir şey və mən elə billəm ki, ulduzdur. Düzü, əməlli qorxuya düşdüm. Bu yerdə Kirlikir dedi ki, dəxi mən gedəsi oldum, çünki məni çağırırlar. Dedi, salamat qal və mən ağzımı açmamış zibil yeşiklərinin arasına girib qeyb oldu. Mən yenə göyə baxdım, dəxi Ayı görmədim, gördüm ki, göyün üzündə hərəsi alma boyda iri-iri ulduzlar yanır və bu ulduzlardan mənim başım üstünə əməlli soyuq axır, az qala donmuşdum, tez çöndüm, getdim evimizə".
Vəssalam. Xəstə, dəftəri qatlayıb stolun üstünə qoydu, külqabıdan, bayaq yanya qədər çəkib söndürdüyü siqaretin qalığını götürüb yandırdı və tüstünü acgözlüklə ciyərlərinə çəkdi. Yenə Səlimə xammı xatırladı, onun indiki azannı neyçinsə Sədi əfəndinin siçovul barədə yazdıqlan ilə əlaqələndirdi: daha heç bir şübhəsi qalmadı, Berqmanın Səlimə xanımın azan barədə söylədiyi mülahizələri bir də xatırlayıb, həkimin genetik fərziyyəsinə tamamilə haqq qazandırdı. Xəstə başa düşdü ki, ruhi anormallıq, şübhəsiz, irsiyyətlə bağlıdır. Sədi əfəndiyə daha çox yazığı gəldi, bu gündəliyi oxuyub qurtarandan sonra ürəyində qalmış nisgilli bir ağırlığı iri bir şiş kimi köks qəfəsində hiss elədi, yenə kreslodan qalxdı, pəncərəyə yanaşdı, uzaqda, üfüq üzərində sallanıb durmuş Ayın dəyirmiliyini seyr edib gülümsündü, sonra səmaya baxıb, nə qədər gözlərini qıysa da, bir dənə də ulduz görmədi. Arxasında qədimi saat gecə dörd tamamı vurdu. Saatın prujinləri boşalmışdı, çoxdandı qurulmurdu,