, buna görə də zəng səsləri otağın sakitliyində boğuq və vahiməli çıxdı.
***

Səhər açılanda xəstə sağ tərəfınə baxıb arvadını yanında görmədi, bundan bildi ki, yəqin uşaqları məktəbə yola salıb və indi də mətbəxdə işiylə məşğuldu. Sol əlini uzadıb tumbanın üstündən saatını götürüb baxdı, gördü on birin yarısıdır. Qalxdı, gecə çarpayının yanındakı stulun söykənəcəyinə tulladığı xalatı götürüb geyindi və yataq otağından çıxıb mətbəxə gəldi. Zəminə mətbəx stolunun arxasında oturub bugünkü qəzetlərə baxırdı, hənirti eşidib başını qaldırdı, astanada dayanıb yuxulu-yuxulu ona zillənmiş ərini gördü.
- Düzün de, səhər neçədə yatmısan? - soruşdu.
- Sən gedəndən sonra heç iyirmi dəqiqə də oturmadım, yıxılıb yatdım. - Xəstə yalan dedi və bir addım atıb, alçaq taburetkanı altına çəkib arvadıyla üzbəüz əyləşdi. Mətbəxin havası təmiz idi, həmişə olduğu kimi ağır bişmiş iyi yoxdu, yəni Zəminə pəncərəni açıb mətbəxin havasını dəyişdirmişdi. Çaynik qaz pilətəsində odun qırağında idi ki, soyumasın, fısıldayırdı. Zəminə yerindən qalxdı, pəncərənin yanındakı soyuducunun üstündən dəyirmi nimçəni götürüb ərinin qabağına qoydu: nimçədə əl boyda bir yaxma vardı, xəstənin hər gün səhərlər yediyi adi yaxmalardan biri. Xəstələnəndən sonra elə bil mədəsi daralmışdı, daha bişmiş yeyə bilmirdi. Sonra Zəminə ərinə bir stəkan tünd kəmşirin çay elədi, onu da stolun üstünə qoydu və öz yerində əyləşdi. Xəstə çörəyini yedi, çayını içdi və qəzetlərdən birini götürüb ayaqyoluna getdi. İşini görüb, əl-üzünü yuyub, güzgüdə özünə baxdı, əlinin arxasını sifətinə çəkib saqqalını yoxladı və qərara gəldi ki, üzünü bu gün qırxmaya bilər, qalsın sabaha. Yaxşıca qurulanıb, hamamxanadan çıxdı və qonaq otağına getdi. Gecə stolun üstündə qoyduğu dəftərlərin ora-burasına baxdı, adda-budda bir-iki yerini yenə oxudu, Kirlikir əhvalatından da üç-dörd cümlə oxuyandan sonra, əsnəyib, başını buladı və ürəyində "Heyf sənə, Sədi əfəndi" dedi. İndi, yuxudan durandan sonra, ayıq başında gecənin əsəb gərginliyindən