çay gətirsinlər, istəyirsən bir az uzanıb, geyin-keçin, düş restorana, ofisiantı çağırıb özünə dondurma ilə konyak gətizdir, musiqiyə qulaq as, rəqs eləyib hoppanan camaata tamaşa elə. Ofisiant qadın xeylağı olsa, "poydyom so mnoy" da de ona. Gedər, gedər, getməz, cəhənnəmə getsin!.. İç konyakı, ye dondurmanı, liftə minib qalx nömrənə, yıxıl yat. Mahmud dəm olanda həmişə ürəyindən ya Moskva, ya Kiyev keçirdi. Çünki nə ləzzətli gün görmüşdüsə, bu iki şəhərdə görmüşdü. Qayğısız günlər, xoşbəxt günlər. İl boyu qazandıqlarını məzuniyyət vaxtı bircə ayın içərisində bu şəhərlərdən birində verirdi yelə. Amma üç-dörd gün mehmanxanada qalandan sonra başlayırdı hər gecə yuxuda kəndi görməyə. On gündən sonra isə elə lap bu yağış, duman, Qriqor erməninin adamı odlamaya salan tut arağı üçün burnunun ucu göynəyirdi. Hər dəfə də heyfsilənirdi ki, niyə həmişə bu şəhərlərə tək gəlir, tay-tuşlarından birini tovlayıb özüylə gətirmir... Nə isə birtəhərlə məzuniyyətini başa vurub, özünü yetirirdi kəndə. İkicə gündən sonra başla-yırdı Moskvanın, Kiyevin mehmanxanalan üçün darıxmağa. Əsəbilə-şirdi, yanına gələn xəstələri tələm-tələsik yola salırdı, ta illərdən bəri adət etdiyi həyat tərzinə uyğunlaşana kimi. On-on beş gündən sonra Mahmud olurdu əvvəlki Mahmud. Kimin qarnı ağrıdı, başı ağrıdı, gecənin hansı vədəsi olur olsun, Mahmud dava-dərmanını çantasına yığıb düzəlirdi yola... İndinin özündə, yanğısını söndürmək üçün borjom şüşələrini dalbadal aça-aça Moskvanı, köpüklü vannanı arzulasa da, bilirdi ki, yayda ora getsə, yenə dartxacaq, tək gəldiyi üçün yenə özünü söyəcək, gecələr yatanda yuxuda ya xamralı çörəyi yeyəcək, ya da hardasa qışlaqlardan birində, qara damda, gecəyarısı Allahın bir çoban qardaşı ilə dünyanın bu günündən-sabahmdan söhbət eləyəcəklər. Səhər yuxudan qalxanda, gecə yuxuda yediyi motal pendirinin tamım ağzında hiss edəcək...

Mahmud saatına baxdı, ona iki-üç dəqiqə qalırdı. Ərinə-ərinə qalxıb televizoru qurdu. Bu rəngli televizorlardan kənddə cəmi üç nəfərdə