təmizlənib durulmuş düşüncələrində şübhəli bir fıkir yarandı: əgər Kərimli bu ərəfədə, üstəlik, Sədi əfəndinin psixikasının da yerində olmadığından xəbər tutsa, Səlimə xanımın bütün qorxulan həqiqətə çevrilə bilər. Arvada demək lazımdır ki, bu gündəliyi hələlik, yubiley əhvalatlan qurtarana qədər heç kəsə göstərməsin... Xəstə kresloda əyləşib, dəftərləri səliqə ilə, nömrə sırası üst-üstə yığdı və qovluğun içinə qoyub, qovluğu da eyni səliqəylə bərk-bərk bağladı. Sonra qanrılıb qapıya tərəf çığırdı:
- Zəminə, telefonu mənə ver! Mətbəxdən səs gəldi:
-Nə?
- Telefonu ver mənə!
Zəminə uzun şunurlu telefonu gətirib ərinin yanında stolun üstünə qoydu, sonra pəncərəyə yanaşıb fortoçkanı açdı, ərinin tələsik-tələsik yaxasını bağladığını görəndə dedi:
- Qorxma, heç nə olmaz. Dünən Mark Georgiyeviç dedi ki, daha heç nədən qorxmaq lazım deyil. Otaqların havasını təmiz saxlayın. Şükür. - Gəlib bir az aşağı əyildi, xəstənin sifətindən öpdü. - Sən həkimlərin sözünə qulaq assaydın, Allah haqqı, çoxdan sağalmışdın. Sonra ərinin dizinin üstündəki qovluğa baxdı. - Sən canın, Səlimə xanımdan bir şey yazıb orda?
Xəstə də arvadının üzünə baxıb gülümsündü.
- Sənin tanıdığın indiki Səlimə xanımdan, heç nə, - dedi. - Yeddi yaşlı Səlimədən yazıb, özü də hər yerdə yazır mənim Səlimə balam.
- Oy, kak interesno! Arvadının gülümsər gözlərində ötərgi bir qüssə göründü, yəqin Zəminə də başa düşdü ki, bir vaxtlar, onun tanıdığı Səlimə xanım həqiqətən Səlimə bala olubmuş. Zəminə otaqdan çıxmaq istəyəndə xəstə dedi:
- Deməli, deyirsən sağalmışam da, hə? Zəminə geri döndü və başını buladı.
- Genə siqaret istəyirsən?
- Hə... Bir dənə, səhər-səhər heç pis olmaz!
Of! - Zəminə gözlərini bərəltdi. - Aləmin bicisən. Yaxşı. - O, şkafa yanaşıb xalatının cibindən bir dəstə açar çıxardı və orta yeşiyi açıb özünə sarı çəkdi. Əlini yeşiyin dibinə soxub ordan siqaret qutusunu götürüb uzaqdan ərinə göstərdi. - Enzedi. - Xəstə "Malboro" qutusunu görüb doğrudan sevincək oldu, çünki iki ay idi ki,