, pulsuzluğun üzü qara olsun, bu siqaretlərə həsrət qalmışdı.
- Əhsən sənə, belə arvad!
Siqareti yandırandan sonra, Zəminə otaqdan çıxıb arxasınca qapını bağlayandan sonra, xəstə ürəyinə dolmuş rahatlıqdan özünü göyün yeddinci qatında hiss elədi. Tüstünü ciyərlərinə çəkib bir müddət içində saxladı, nikotin yaxşı konyak kimi, əvvəlcə beynini yüngülcə dumanlandırdı, sonra əzələlərinə süstlük gətirdi və xəstə, həqiqətən, tamam saraldığına inandı. İnsana əsl xoşbəxtlik üçün düz deyiblər ki, əksər hallarda elə bir fövqəladə şey lazım olmur. Bir parça yaxma, ya bir dənə yaxşı siqaret, görürsən ki, bütün ovqatını dəyişdi, sərin külək əsib burnunu dağıtdığı kimi, qanqaralığını, əsəbi gərginliyini yox elədi.
Xəstə telefonu qaldırıb dizləri üstünə qoydu və Səlimə xanımm nömrəsini yığa-yığa saata baxdı. On ikiyə beş dəqiqə işləyirdi.
- Allo? - Səlimə xanımın səsi yuxulu və qalın idi və deyəsən, ağzında siqaret vardı.
- Sizin sabahınız xeyir, Səlimə xanım.
- Ay aqibətin xeyir! - Səlimə xanım sevindiyindən az qala çığırdı. - Doroqoy moy, oxudun?
- Oxudum, Səlimə xanım, böyük məmnuniyyətlə oxudum, deyirəm...
- Epikrizi deyirsən? - Səlimə xanım onun sözünü xırp kəsdi və bu təlaşlı sualı ilə başa saldı ki, yəni konspriasiyaya keçmək lazımdır. Xəstəni gülmək tutdu, özünü güclə saxladı.
- Bəli, epikrizi deyirəm. - Səsinə ciddilik verdi.
- Nu kak?
- Nə deyim, vallah... Allah rəhmət eləsin kişiyə, qəbri nurnan dolsun... Yaxşı olardı ki, bir görüşək. Bir-iki yeri var, aydın olmadı mənə. Daha doğrusu, əlavə məlumata ehtiyac duyuram... Görüşsəydik, heç pis olmazdı.
- Harda?
- Məni həkimlər, bilirsiz ki, hələ evdən çıxmağa qoymurlar. Deyirəm, bəlkə siz bizə gələsiniz?

Səlimə xanım bir müddət cavab vermədi, telefon dəstəyində nəsə uğuldadı, elə bil hardasa külək qopdu, xəstə təəccüblə dönüb pəncə-rəyə baxdı, yox, külək-zad əsmirdi, hava sakit idi, sonra dəstəkdən Səlimə xanımın qəfil hönkürtüsü eşidildi. Xəstə özünü itirdi.
- Səlimə xanım, sən Allah, əsəbiləşməyin, xahiş