eləyirəm. Görürsən də, - dedi Səlimə xanım, - görürsən, bədbəxtin başına nə oyunlar açıblar? - Sonra qəfil ağladığı kimi qəfil də güldü. - Amma bundan sonra Kərimli lap özünü cırsa da, bir şey eləyə bilməyəcək.
- Əlbəttə, əlbəttə!
- Deyirsən mən sizə gəlim, hə?
- Vallah, Səlimə xanım, düz sözümdü, heç nədən qorxub eləmək lazım deyil. Bizim binaya hər gün o qədər adam gelir ki! Kim kimədir, ay arvad, gəlin oturaq, bir stəkan da pürrəng çay içək, mırt vuraq özümüzçün. Hə?
- Yaxşı, qoy bir özümü səliqə-sahmana salım, gələrəm. - Uğunub getdi. - Arvad yaşa dolanda vasvası olur, min göz baxır, gərək özünə bəzək-düzək versin. Dost var, düşmen var.
- Əlbettə, əlbəttə... Deməli, gözləyirəm sizi.
- Mütləq.
Səlimə xanım xudahafiz demədən və gözlənilmədən dəstəyi qoydu yerə. Xəstə bir müddət kəsik siqnalları dinləyib, sonra yavaş-yavaş dəstəyi qulağından ayırdı və ehmalca aparatın üstünə endirib ovcunda xoşagəlməz bir təmas duydu: ovcu tərləmişdi, özü də bu tər soyuq tər idi, lap xəstənin bir neçə ay bundan qabaq yüksək qızdırmayla yatdığı vaxtlardakı alnına gələn, bəzən isə bütün bədənini bürüyən həmin o yapışqan kimi qatı olan soyuq tərə bənzəyirdi. Xəstə təlaşla açıq fortoçkaya baxdı, bir də xalatının düymələrini yoxladı, sonra yerindən qalxıb şkafa yanaşdı. Gümanı ona idi ki, bəlkə Zəminə siqaret olan yeşiyi açarla bağlamamış ola. Elə də oldu: Zəminə yeşiyi açarlamağı unutmuşdu. Xəstə tələsik yeşiyi özünə sarı çəkdi, "Malboro" qutusundan iki siqaret çıxardı, birini qoydu cibinə, sonra qayıdıb yerində əyləşdi və külqabıya basıb söndürdüyü siqaretin kötüyünü də götürüb xalatının o biri cibinə saldı. Qapıya baxıb təzə siqaret yandırdı, ləzzətli bir qullab vurmuşdu ki, qapı açıldı və Zəminə içəri girdi. Ərinin barmaqları arasındakı siqaretə fıkir vermədi, stola yaxınlaşıb gözucu külqabıya nəzər yetirdi və yəqin ki, heç bir şey başa düşmədi.
Xəstə dedi:
- Bir hovurdan Səlimə xanım bizə gələcək, sən çaydan-zaddan hazırla.
- Vaaay - deyib Zəminə narazılıqla səsini