i uzatdı. - Genə baş-beynimizi aparacaq, vallah!
- Daha neynim... Mən zəng elədim dedim ki, adam göndərsin qovluğu verim, özü dedi ki, bu saat gəlirəm sizə. Zəminə üçün də darıxmışam.
- Vay, vay, mənim onunla oturmağa halım yoxdu. Gərək çörək hazırlayam. İkidə uşaqlar məktəbdən gələcəklər.
Xəstə dedi:
- Bir az oturarsan, sonra gedib işinnən məşğul olarsan. Onun söhbəti mənnəndi.
Zəminə dedi:
- Elə səni də salacaq çənəsinin altına. - Sonra nəsə fikirləşib əlavə elədi: - Bax, sən Allah, əsəbiləşib eləmə. Gəlib ağırlığını tökəcək genə sənin üstünə. Ay dədəm belə oldu, ay nə bilim, Muxtar Kərimli belə dedi. - Qısaca sükutdan sonra: - Səni and verirəm uşaqların canına, qarışma heç nəyə. Öz intriqalarıdı, qoy özləri də altını çəksinlər. Sənin başına bir iş gəlsə, heç kəs gəlib mənim balalarımı dolandırmayacaq.
Xəstə təəccüblə və bir az da əsəbi-əsəbi arvadının üzünə baxdı.
- Nə deyirsən, az? - dedi. - Mənim başıma nə gələ bilər ki!.. Zəminə əlini yellədi.
Mən istəmirəm ki, sən hər şeyin üstündə əsəbiləşəsən. Bir az dirçəlmisən, otur evdə, canına bax. Mark Georgiyeviç də dedi özünü qorumalıdı.
Xəstə başa düşdü ki, daha mətləbi dəyişdirmək lazımdır, ərini sevən və ona öz şəxsi mah kimi baxan bir qadını, adi ailə, uşaq, ev qayğılarından ayırmaq üçün tutarlı dəlillər hələ icad olunmayıb. Bir də Zəminənin son aylar nələr çəkdiyini nəzərə almaq lazımdır: gözlərinin altında göyümtül ləkələr əmələ gəlib, bərk əsəbiləşəndə, nara-hatçılıq keçirəndə əlləri də əsir.
- Mark Georgiyeviç daha nə dedi? - soruşdu.
- Nə deyəcək! Şükür Allaha, dedi, vse pozadi. Dedi, daha çox evdə oturmasın, bir-iki gün də qızdırmasını yoxlayın, olmasa, yavaş-yavaş havaya çıxsın, çoxlu hərəkət eləsin. - Zəminə ərinə yanaşıb arxasında dayandı, başını sığalladı. - Sən mən deyənə də qulaq assan, işlərimiz lap düzələr.
Xəstə, arvadının əlindən yapışıb dodaqlarma yaxınlaşdırdı, yenə ovcundan öpdü: burnuna yüngülcə soğan iyi dəydi. Sonra, başını qal-dırıb, hələ də arxasında dayanıb gülümsəyən