Zəminəyə altdan-yuxarı baxdı və dedi:
Onda gəl, bir yaxşı iş də elə.
- O da baş üstə!
- Bizim o köhnə albomu ver mənə.
Zəminə kitab şkaflarından biri'nə yanaşıb, aşağı yeşiyi açdı və iri, uzunsov albomu götürüb, xalatının qolu ilə qırmızı məxmər üzünün tozunu sildi, gətirib ərinin dizləri üstünə qoydu. Sonra otaqdan çıxıb mətbəxə getdi.
Xəstənin zənnincə köhnə şəkilləri, ölüb-getmiş əzizlərinin şəkillərinə albomlarda, yeşiklərdə və başqa qaranlıq yerlərdə saxlayıb, hərdən-hərdən onlara baxmaqda, evə gələn qonaqlara göstərməkdə nəsə bir anormallıq vardı: insan həyatı tərk edəndə bütünlüklə tərk etməlidir, özündən sonra, zahirini, səsini yalnız xəyallarda və qulaqlarda qoyub getməlidir və əgər sağ qalanlar çay içə-içə, çörək yeyə-yeyə ölülərinin şəklinə, gündəlik həyatın adi şeylərinə tamaşa edirmiş kimi baxırlarsa, ya da daha pisi, ölülərin sağlığında maqnitofona yazılmış səsinə qulaq asırlarsa, bu, ölümün müqəddəsliyinə xələl gətirir, bu, dirilər və ölülər arasında yaranmış zaman distansiyasında insanın ən qiymətli və kövrək hisslərini - intizarım və həsrətini tədricən əridib yoxa çıxar-dır... Albomu tez-tez varaqlaya-varaqlaya öz şəkillərinə, Zəminənin şəkillərinə, uşaqların və başqa qohum-əqrəbanın, tanışların şəkillərinə gözucu və ötəri baxa-baxa, nəhayət, Sədi əfəndinin kartonu saralmış köhnə şəklini tapdı. Buxara papaq, qalın kürk, nazik qalstuk və dizi üstə qoyduğu sol əlinin adsız barmağında parıldayan iri daşlı brilyant üzük. Ən ümdəsi də, şəklə baxanın düz gözlərinə zillənmiş bir az gülümsər və bir az da qüssəli olan sənətkar, şair gözləri. Bu gülümsər və gözəl çöhrənin kiçicik bir anı neçə illərdir ki, dəyişməz qalır və hələ bundan sonra da, ta qiyamətə qədər, belə dəyişməz qalacaqdır: dünyanın dağlan, okeanları dəyişməz qaldığı kimi, insan yaşadıqca məhəbbət və nifrət dəyişməz qaldığı kimi... Xəstə, albomu bağladı, neyçinsə Sədi əfəndini gözlərini görəndən sonra darıxdı, o dərəcədə darıxdı ki, təzədən siqaret çəkmək istədi, amma özünü saxladı və