t eləsin.

Zəminə gülümsünüb, bir müddət heç nə deyə bilmədi, elə bil dili tutuldu, mən bunu gözlərindən gördüm, stolun başına fırlanıb üzbəüzümdəki kresloda əyləşdi və mənim həqiqətən sağaldığıma yalnız indi inanıbmış kimi, əllərimdən yapışıb bərk-bərk sıxdı.
- Şükür, ay Allah, şükür! - dedi. - Amma çox yox, yarım saat. Yaxşı?.. Mən də balkondan baxacam sənə.
Mən başımı tərpətdim. Zəminə tez qalxıb o biri otağa getdi, çiyincədən asılmış kostyumumu, yun sviterimi gətirdi. Mən də qalxıb, xalatı əynimdən çıxardım, şalvarı, sviteri, pencəyi geyinib Zəminə ilə bir yerdə dəhlizə çıxdım, gülə-gülə, sevinə-sevinə orda ayaqqabılarımı da geyindim və Zəminə plaşımı asılqandan götürüb tutdu. Mən hələ ömrümdə Zəminəni belə sevincək və belə bəxtəvər görməmişdim. İndi mənə elə baxırdı ki, elə bil məni həyətə hava almağa yox, bir milyon pul dalınca göndərirdi.

Zəminə arxamca küçə qapısını bağlayan kimi bildim ki, indicə qaçıb balkona gedəcək və mənim pilləkənləri enib blokun qapısından həyətə çıxmağımı gözləyəcək. Mən yavaş-yavaş, ehtiyatla pilləkənləri enməyə başladım, çünki dizlərim zəiflikdən əsirdi, çoxdan unutduğum blok idi - elə bil turşumuş kələm iyi idi - uzun fasilədən sonra, iki aylıq ayrılıqdan sonra yenidən burnuma doldu və etiraf etməliyəm ki, bu həm yeni, həm də tanış duyumdan hətta, bir az kövrəldim də, çünki insan öz evinə, işığına, çarpayısına adət etdiyi kimi, iylərə, qoxulara da adət edir. Üçüncü mərtəbənin meydançasında bir boz pişik gördüm: o da divarları iyləyə-iyləyə, qulaqlarını şəkləyib, tüklü quyruğunu dik tutub aşağı enirdi və yəqin ki, o da mənim kimi həyətə, hava almağa getmək fikrinə düşmüşdü. Mən Sədi əfəndinin Kirlikirini xatırladım.
Blokun qapısından həyətə çıxan kimi bir-iki addım qabağa atıb başımı yuxarı qaldırdım, beşinci mərtəbənin kəllə-çarxındakı balkonumuza və balkonda dayanıb sevinə-sevinə mənə əl eləyən Zəminəyə baxdım. Mən də əlimi plaşımın cibindən çıxarıb ona əl elədim, Zəminə aşağı əyilib çığırdı:
-Urra!
Mən də sevincək