ona cavab verdim:
- Urra! - Yaxşı ki həyətdə heç kəs yoxdu, bizim bu qəribə "urra"-larımızı eşidən olmadı. - Qayıt otağa, soyuq dəyər.
Zəminə yenə çığırdı:
- Çox uzaqlarda hərlənmə! Evə gələndə pilləkənləri ehmal-ehmal qalx! - Sonra əli ilə ürəyini göstərdi.
Başımı tərpətdim ki, yəni arxayın ol. Zəminə balkondan yox olub otağa qayıdandan sonra, xeyli dayandığım yerdə durub, gözlərimi yumub üzümə düşən gün işığından, sifətimi yalayan sərin havadan ləzzət ala-ala daha heç bir şey haqqında düşünmək istəmədim, özümü bütünlüklə günəşin və havanın ixtiyarına verdim. Günəş süd kimi ilıq idi, havadan bal ətri gəlirdi. Bir azdan hiss elədim ki, nəsə, başım gicəllənir, Allahın quruca havasından da yadırğamışdım. Gözlərimi açıb, bir az həyətdə gəzişdim, sonra qoca tut ağacının altındakı, yayda upravdomun yaşıl rəngə boyadığı, indi isə solub bozarmış skamyada əyləşdim. Sol tərəfımdəki damı çürüyüb uçulmuş zibilxananın iyi burnuma dəydi, azca keçəndən sonra bu iyə də öyrəşdim: xəstəlikdən sonra bütün şərti refiekslər bərpa olunurdu... Bayaq Səlimə xanım da siqareti siqaretə calaya-calaya şərti reflekslər barədə mənə mühazirəyə bənzər bir şey oxudu. Heç bir şey başa düşmədim, sözünü kəsib bir familiya uydurub dedim ki, onun kitabında bütün bunları oxumuşam. Səlimə xanım o məşhur alimin familiyasını birinci dəfə indi eşitdiyinə görə bir az təəccübləndi, sumkasını açıb bloknotuna qeyd elədi, sonra mənə razılığını bildirdi... Zəminə bir az bizimlə oturub, mənə göz eləyib, Səlimə xanımdan üzr istədi ki, uşaqlara yemək hazırlayıram, siz oturub söhbətinizi eləyin, mən mətbəxə gedim. Zəminə otaqdan çıxandan sonra mən Səlimə xanımdan Sədi əfəndi barədə bir neçə şey soruşdum. A. Q.-nin kim olduğu ilə maraqlandım, Səlimə xanım dedi ki, bu barədə mənə dəqiq heç bir məlumat verə bilməz, çünki o illər o, balaca qız idi, yuxan Dağlıq küçəsindəki evlərinə də o bəxtəvər günlərdə çox adam gəlirdi, sonra onlann hamısının ayağı kəsildi. A. Q. da yəqin onlardan biridir. Sonra bu da mənə məlum