bəlkə də son sevincimiz olacaq. Şəxsən məndən ötrü bu son roman qanadı qırıq ümidin son uçuşu demək idi. Və bəlkə də elə bu son uçuş ərəfəsində mənim sağalmağım lazımmış: şübhəm yoxdu ki, bu romanın, əgər tapılarsa, uzun illərdən sonra ilk oxucusu mən olacağam və bu "yazılmış yazı" üzə çıxandan sonra, bəlkə də neçəsinin dili gödələcək, neçəsi qaranlığa çəkilib, bir daha üzdə görünməyəcəkdir. Kaş, Səlimə xanım bu əl yazısını tapa biləydi: axı, adam ömrü boyu uduza bilməz, heç olmasa bir dəfə əli gətirməlidir, axı!.. Mən dolayı yollarla, Səlimə xanım inciməsin deyə, gündəlikdə oxuduğum Kirlikir əhvalatını da ondan soruşdum və ağlıma gələn birinci fıkri dedim: yəqin bu siçovul əhvalatı da o romandan bir parçadır, yoxsa bu parçanı heç cür izah etmək mümkün deyil. Səlimə xanım başını buladı, soyumuş çayından içib, dedi ki, yox, buna inanmır... Sonra elə bir yanıqlı ah çəkdi ki, tüklərim ürpəşdi: yazıq kişi, dedi, başına gələn o əhvalatlardan sonra havalanıbmış yəqin. "Yazıq, yazıq papa!"

Mən skamyadan qalxdım, daha başım gicəllənmədi, yay qurtarandan sonra tədricən xarabazara çevrilməyə başlayan həyətimizə göz gəzdirib, taxta qırıntılarını, paslı dəmir qutuları, zibilxananın qapısı qabağında qalaq-qalaq yığılıb qalmış karton yeşikləri görüb, nə üçünsə həyətimizin süpürgəçisi Qızxanımı xatırladım. Gör nə vaxtdır, nə üzünü görürəm, nə də səsini eşidirəm. Bəlkə ölüb?.. Ölübsə, qəbri nurla dolsun, diridirsə, qoy min yaşasın. Bir azdan hava bulandı, gur gün işığı tutqunlaşdı, göy üzünə qəribə-qəribə buludlar gəldi və bundan sonra hardansa, şimal tərəfdən soyuq külək əsdi: mən tez plaşımın boynunu qaldırdım, əllərimi plaşın ciblərinə dürtdüm və elə bu vaxt yuxarıdan Zəminenin səsini eşidib başımı qaldırdım.
- Gəl evə, daha bəsdi! - Zəminə balkonda tək deyildi. Məktəbdən qayıtmış uşaqlar onun yanında dayanıb, çığıra-çığıra mənə el eləyir-dilər. Xudaya, şükür verən gününə!..
...Gündüz yuxusunun, ələlxüsus, sarımsaqlı qatıqla çoban bozartmasını yeyəndən sonra - yaşasın