n Mahmudu, iki gün bundan qabaq yenə bir heyvan göndərmişdi - təmiz yorğan-döşəyə girib gündüz yuxusunda yatmağın özgə ləzzəti var. Arvad deyinsə də ki, gündüzlər bacar yatma, sonra gecə ikiyə qədər oturursan, yata bilmirsən və buna görə də yuxu dərmanı atırsan, səhər başın şişir, danışdığını bilmirsən, yuxu dərmanının ucbatından bütün günü olursan gic kimi, dəxli yoxdur, məhz elə gündüz saat üçdə, dördün yarısında yorğan-döşəyə girib bir saat, saat yarım xumarlanmağın ləzzətini heç bir şey verməz. Mən gündüzlər yatanda rahat yatıram, gündüzlər yuxu görmürəm və gün-düz yuxusundan sonra oturub, nigaran-nigaran qapı-pəncərəyə bax-mıram: gündüzlər davranışın yeknəsəq axarında hər şey, krandan gələn su kimi, pəncərədən düşən işıq kimi çox-çox adiləşir, adamı narahat edən bir çox mətləblər elə bil otağın künc-bucağında, şkafın, şifonerin dalında gizlənib üzə çıxmırlar. Ən ümdəsi də, gündüzlər adam bilir ki, hələ gecəyə çox var, gecənin sirli, ağır və narahat hökm-ranlığına hələ çox qalıb, indi gündüzün qayğısızlığından doyunca istifadə edə bilərsən. Gecə, öz müəmmalı sualları ilə gözəgörünməz cəllad kimi başının üstünü kəsdirəndə sən də yata bilməyib yuxusuzluqla əlbəyaxa olanda, dərman atmayıb bəs neyləyəsən?.. Mahmud deyirdi ki, elə ki gördün yuxun gəlmir, yanm stəkan Qriqor erməninin tut arağından hortdat getsin, üzüqoylu yastığın üstünə düşüb səhərə kimi yatacaqsan - bunu eləməyə də həkimlər icazə vermirlər. Arvad da tut araqlannı elə yerdə gizlədib ki, minaaxtaranla da gəzsən tapa bilməzsən. Yaxşı ki, iki gündə, üç gündə bir balaca rumka konyak içməyə icazə verir. Qapı açıldı, Zəminənin başı göründü:
- Çalış yatma... İstəyirsən bir stəkan tünd çay verim. - Sonra Zəminə yəqin mənim yuxulu gözlərimi, sallanmış çənəmi görüb güldü: - Yaxşı, yat, yat! Düzələn deyilsən. Mən ona göz vurdum.
- Amma çox qoymayacam yatasan. Bir saatdan sonra qaldıracam, eşidirsən? - dedi və qapını bağladı.
Mən, buludların arasından deşik tapıb, pəncərəyə tuşlanıb içəri düşmüş çəpəki gün