n hamısını - qocanı, cavanı, uşağı qılıncdan keçirib qanına qəltan eləyəndən sonra isə, hökmdar xacə Ənvərə demişdi, get dincəl, get uzan və get tiryəkini çək. Xacə Ənvər gözlərinə, burnuna dolan tüstüdən öskürə-öskürə, əyilib hökmdarın göy damarlan pırtdamış əlindən öpmüşdü. Saray tərəfə gedə-gedə, arxasında eşitdiyi qarmaqarışıq səsləri dinləyə-dinləyə, məğribdən məşriqə qədər nəhəng sütunlar kimi göy səmanın ortasına burum-burum ucalan qara tüstülərə baxa-baxa, ürəyində bu ədalətli qələbəyə görə tanrıya həm öz adından, həm də hökmdarın adından təşəkkürünü bildirmişdi. Xanın başını bədənindən ayırandan sonra, birinci olaraq xacə Ənvər irəli gəlib, qırmızı libaslı cəlladın uzun və əzələli ayaqları altında, sarımtıl payız otlarının arasında saqqalı ağaran, laxtalanmış qanı sifətinə yayılan başı murdarladı. Sonra sərkərdə və sərbazlar gülə-gülə, çığıra-çığıra növbə ilə başa yanaşıb, xacə Ənvərin elədiyini eləmişdilər. Daha sonra, sərkərdələrdən kiminsə, sarayın xəlvət otaqlarından birində yaxalayıb tapdığı xanın baş hərəmini, hökmdarın əmri ilə təkgöz Sadıx adlı, qılıncın bir həmləsi ilə adamı iki bölən qüvvətli sərbaza vermişdilər. Təkgöz Sadıx, ayğır kimi bir səs çıxarıb, qadının uzun saçlarını sağ qolunun biləyinə dolayıb, arxasınca çəkə-çəkə onu təpələrdən birinin döşündəki kolluğa aparmışdı... Xudaya, sən mənim ömrümdən alıb, mənim hökmdanmın ömrünə cala!.. Xacə Ənvər böyrü üstə döndü, məxmər mütəkkənin yumşaqlığını ve sərinliyini yanağında hiss elədi, iki dərin qullab vurduğu hoqqalı qəlyanını yanına, xalı üstünə qoydu. Tiryəkin dumanı beynindən ayaqlarına axdı, ağrı əvvəl-əvvəl hoqquldadı, sonra yavaş-yavaş azalmağa başladı, xacə Ənvər elə bil dağ başına qalxdı, oddan-tüstüdən, hətta öyrəşdiyi qan iyindən canını qurtarıb, hardasa ins-cins olmayan bir yerdə elə bir ciyərdolusu nəfəs aldı ki, gözlərinə işıq gəldi. Əgər xudavəndi-aləm onun hökmdarını qara qızdırmanın əlindən aldısa, onun hökmdarına bu qalanı belə asanlıqla ələ keçirməyə imkan verib, hirsinə,