hikkəsinə sərin su axıdıb, söndürdüsə və nəhayət, elə xacə Ənvərin özünün bu böyük şadyanalıq günlərində ağrısını, əziyyət-əzabını azaltdısa, deməli, dünən gecə o qoca kaftarm - başı əsən, gözləri ayağının altını görməyən saray münəcciminin uydurmaları boş şeymiş. Gecə, yürüşdən qabaq, hökmdar sərkərdələri ilə son məşvərəti də eləyib qurtarandan sonra, o qoca çaqqal rüsxət istəyib, hökmdarın çadınna girmişdi və demişdi ki, dönüb geri qayıtmaq lazımdır, ulduzların durumu fəlakətdən xəbər verir. Əgər münəccim sinli olmasaydı, əgər başı əsib, kirpikləri titrəməsəydi, yəqin hökmdarın özü qılıncını siyirib onun başını bədənindən ayırardı. Amma hökmdarın münəccimə yazığı gəldi, ona yanaşıb, əlini uzadıb seyrək saqqalmdan elə bir çəngə qopardı ki, münəccimin çənəsindən damla-damla qan axdı... Xacə Ənvər gülümsədi, çünki bundan sonra münəccim ağlayıb göz yaşları tökdü və onun bu halı hökmdara o qədər ləzzət verdi ki, əllərini böyrünə qoyub doyunca güldü... Xacə Ənvər eşikdə davam eləyən talanın ərşə qalxmış ah-naləsini burda da eşidirdi, amma sarayın qalın daş divarları hayqırtı, inilti-ağlaşmanın qatım-qarışıq nidalarının qabağını bir qədər alırdı, bu sədalar, xacə Ənvərin uzanıb xumarlandığı saray otağında quyuya düşən səs kimi loqqultulu bir əks-səda verirdi. Xacə Ənvər gözünü açıb hökmdarını tanıdığı gündən, gün işığına, soyuğa, istiyə alışdığı kimi, hər dəfə yürüşdən sonra, növbəti qələbədən sonra, göyə dirənib ətrafı lərzəyə gətirən bu səslərə də alışmışdı. Xacə Ənvərin alışa bilmədiyi yalnız son iki ildə tapdığı, bu Allahın bəlası olan dözülməz ağrıları idi: son vaxtlar isə, o, balaca gümüş mücrünü gecənin ölüm yuxusuna gedəndə yastığının yanında, əlinin altında saxlayırdı, uzun, hoqqalı qəlyanını, ana balasını yanında yatızdırdığı kimi, gecələr köksünə sıxıb yatırdı... Xacə Ənvər əlini uzatdı, yenə qəlyanı götürdü, dolu dodaqları arasına alıb uzun-uzadı bir qullab vurdu və başa düşdü ki, bu, hələlik, bəlkə də gecəyə kimi, sonuncu qullabdır, çünki ağrılan daha