a yoxdu, çünki gözlərinin itmiş işığı geri qayıdıb, təzədən bəbəklərinə dolmuşdu, ürəyinin də tez-tez itən döyüntüsü əvvəlki qaydasına düşmüşdü. Şükür verən gününə, ulu tanrı! Xacə Ənvər özünü sağaltmasaydı, axşama yaxın təyin olunmuş ikinci edamda iştirak edə bilməyəcəkdi: neçə gün əqdəm bu qaladan enib hökmdarın yanına gəlmiş və özləri ilə çox vacib məlumatlar gətirmiş iki saray şairinin bəxşiş, daş-qaş əvəzinə istədikləri ölümün vədəsi yetmişdi. Bu gün axşam, gün batanda, hökmdarın hüzurunda və bütün xəlqin gözü qabağında bu məmləkətin böyük şairini edam edib başını həmin o şairlərə verəcəkdilər. Hökm-dar buna razılığını çoxdan vennişdi və hələ hökmdar heç bir zaman vədinə xilaf çıxmamışdı. İndi o iki saray şairi - bayaq xacə Ənvər onları görmüşdü - sevindiklərindən üzbəüz otumb dəyirmi mizin arxa-sında zər atmaqla məşğuldular... Bu gün xudavəndə-adəm buyurmuşdu ki, hökmdarın mərhəməti sayəsində hər kəs iki aydan çox çöl-biyabanın ortasında, keçilməz meşəliyin yaxınlığında, aclıqdan, qızdırmadan, atmilçəyi boyda olan ağcaqanadların əlindən min bir məşəqqətə dözüb səbir edən igid sərbazlar, vəzir, vəkil elə bu iki saray şairi də arzusuna yetsin; bu gün heç bəndənin ürəyində nakamhq qal-mamalı idi, buna görə də hökmdar bu gün bütün qadağalarını hələlik, yenə yürüşə qədər ləğv eləmişdi... Xacə Ənvərin ağrıları hind tiryəkinin hesabına, bədənindən tamam çəkilib yox olduğu və bu ağır, lırt bədənin yüngülləşib quşa döndüyü məqamında onu hökmdarın hüzuruna çağırdılar. Xacə Ənvər yarıyumulu gözlərini açıb, qalxanlı-nizəli içəri girmiş pəzəvəng keşikçidən soruşdu:
- Nə məsələdir, oğlan? ,
- Hökmdar məşvərət edəcək, - dedi keşikçi.
Xacə Ənvər yerindən qalxıb, üzünü qibləyə tutub salavat çevirdi və ovqatı xeyli yaxşılaşdığından, yenə tannya təşəkkürünü bildirdi, hələ də yerindən tərpənməyib, xacə Ənvərin rüsxətini gözləyən qarasaqqal, qarabığ keşikçidən başqa şey soruşdu:
- Bəs sənə talandan nə düşdü, oğlan?
- Yüz qızıl, bir də bir dul zənən.
- Gədə, elə bu? - Xacə