Ənvər güldü, piy basmış yekə qarnı yırğalandı.
- Bəsimdir, ağa! Hökmdarın merhəməti mənə bəsdir!
- Afərin, oğlan, afərin. Mərhəba sənə!..
...Hökmdar öz zerli bayram libasında, qiymətli daş-qaşlarla bəzənmiş enli qızıl toqqasını belinə bağlayıb, başına da qızıl tacını qoyub, hələlik heç kəsi yanına buraxmadan, sarayın elçilər otağında tək-tənha xacə Ənvəri gözləyirdi. Divarlar boyu mis qabdanlarda döv-rələmə yanan çıraqların işığında saraym elçilər otağının minası, qızıl, gümüş suyu ilə işlənmiş naxışlı tavanı, xırdalı-irili pəncərələrdə yaşıl, sarı, qırmızı şüşələrdən düzəldilmiş yaraşıqlı şəbəkələrə panltılı bir ziya saçırdı və bu ziyanın şöləsi hökmdarın yorğun beynində nəsə bir əsəbilik yaradırdı: belə cəh-cəlala, dəbdəbəyə, parıltıya öyrəncəli olsa da, bu cür şəraitə düşəndə, nədənsə, qaraçı öz məskəni üçün darıxdığı kimi, hardasa çölün ortasında, ya meşədə qurulmuş yüyrüş çadırı üçün, bu çadınn sirli sərinliyi üçün burnunun ucu göynəyirdi. Əlbətte, hökmdar istəsəydi, əmr edib, mis qabdanlarda alovlanan çıraqları sön-dürdə bilərdi, çünki hələ eşikdə gündüz idi və bu gündüzün işığı ala-bula şəbəkələrdən kifayət dərəcədə içəri axırdı. Lakin bu gün bayram olduğuna görə və belə bayramlarla əlaqədar çoxdan qəbul olunmuş ənənəyə görə, sarayın bütün çıraqları yanmalıydı, hökmdar özü, vəzir, vəkil, sərkərdələr - hamı bayram libası geymədə idilər. Hətta cəllad belə edam zamanı qırmızı libasınm üstündən gümüş kəmər salırdı, başına da; qotazlı misri dəbilqə qoyurdu. Belə günlərdə, lakin nadir hallarda, hökmdarın ovqatı lap yaxşı olanda, saraya musiqiçilər də çağırılırdı, ud səsindən, kaman səsindən adi vaxtlannda zəhləsi gedən hökmdar, belə günlərdə beş-on dəqiqə musiqiyə də qulaq asırdı... Xudavəndi-aləm buyurmuşdu ki, hökmdar xədim olsun və tale bu buyruğu həyata keçirmişdi: neçə-neçə sənələr bundan qabaq, burdan çox-çox uzaqlarda yerləşən bir məmləkətin saray zirzəmisində, başı daz, qulaqları iri, gözləri kirpiksiz quzğun gözlərinə bənzəyən bir kişi, kiminsə