ə əmrini yerinə yetirərək, beş yaşlı oğlan uşağını bağırda-bağırda xədim edib, qanını da uşağın üzünə yaxmışdı. Kimsə kimdən, Allahın buyruğu ilə, intiqamını belə almışdı: bu qanın iyi indiyə kimi hökmdarın burnunda qalmışdı. Amma nə vaxtsa, kimin kimdənsə aldığı intiqamın əvəzini hökmdar hələ çıxmamışdı. Neçə sənələr idi ki, məmləkət-məmləkət gəzib, düşərgələr salırdı, kəsilmiş başlardan qala qurub, obaları, elləri odun ağzına verirdi - saray zirzəmisində bir vaxt bağırmış oğlan uşağının ürək yanğısını söndürmək istəyirdi, lakin bu istəyinə nail ola bilmirdi: illər keçirdi, bu yanğının qəzəbi, kini sönmək istəmirdi, dəli ağrısı ulduzsuz gecənin qaranlığı kimi gözləri önündən çəkilmirdi. Bu yanğını söndürmək üçün, nə vaxtsa kimin kimdənsə aldığı intiqamm intiqamını, peyğəmbər hüzurunda müqəddəs borc kimi ödəmək üçün, hökmdann başı üzərində yanan günəşə qılınc çəkmək lazım olardısa, bunu da edəcəkdi: kaş əcəl möhlət verəydi, kaş gözəgörünməz tann mərhəmətini onun üstündən əsirgəməyəydi...
Xacə Ənvər hökmdarın hüzuruna gələndə onun yanında heç kəsi görmədi, elçilər otağında hökmdar yalqız idi, saray xanının taxtında oturub, əllərini dizləri üstə qoymuşdu. Xacə Ənvər yaxına gəldi, əyildi, hökmdarın əlindən öpdü. Sonra hökmdar başının yüngülcə hərəkətiylə ona əyləşməyə rüsxət verdi: xacə Ənvər bardaş qurub hökmdarın ayaqları altda, xalının üstündə oturdu. Hökmdar heç bir vaxt nökərinin halını soruşmurdu, onun üzünə baxıb, sulu gözlərindən bilirdi ki, xacə Ənvər tiryəkə dəm veribmi, ağrılan yox olubmu? Bu sulu və vəfalı gözlərin yalnız hökmdarın seçə bildiyi parıltısı azalanda, o, nökərini rahatlığa buraxırdı, deyirdi, get dincəl, get tiryəkini çək.
- Ənvər, - dedi hökmdar. Xacə Ənvər başını yuxan qaldırıb hökmdarın üzünə zilləndi: heyva çürüsü kimi qırışmış sifətdi, bu otağın mərmər sütunlarında olan daş soyuqluğu vardı. - Ənvər, ürəyim heç rahat deyil, gədə!
Xacə Ənvərin səsi kövrəldi:
- Qızdırmadan sonradı, gözümün işığı. Halsızlıqdandı. Keçib gedəcək. - Hökmdar