yenə xacə Ənvərin üzünə baxmırdı, nəzərləri elçilər otağının genişliyində, su kimi harasa boşluğa axırdı. - Ola bilməz ki, keçməsin. Loğman da dünən belə dedi.

Hökmdar əlini üzünə apardı, yol çəkən gözlərini ehmalca ovuşdurdu, elə bil birdən-birə yorulmuşdu.
- Təki sən deyən olsun, - dedi. - Allah buyuran məsləhətdir. -Sonra əlini xacə Ənvərin araqçınlı başına qoydu. - Deyirəm çox yubanmayaq burda, hə?

- Buyruq səninkidir, hökmdar, məsləhət Allahın.
- Deyirəm, valini təyin edək, qayıdaq məmləkətə. Qabaqdan qış gəlir.
- Bu məmləkətə vali kimi buyurursan?
Hökmdar qaşlannı düyünlədi, nəsə yadına salmaq istədi, sonra soruşdu:
Qohum-əqrəbadan boş qalanı varmı?
- Xeyr, gözümün işığı. - Hökmdarın əli hələ də xacə Ənvərin başında idi. Xacə Ənvər boynunu mil kimi duz tutub, qımıldanmağa da qorxurdu. - Hərəsi bir məmləkətin valisidir.
Beləsə, bu vəzifəni qoyaq vəzirin öhdəsinə, qoy vəzir valini təyin etsin.
Buyruq səninkidir, hökmdar, məsləhət Allahın.

Hökmdar əlini xacə Ənvərin başından götürdü, təzədən dizi üstə qoydu, xacə Ənvər nəfəsini dərib, quruyub qaxaca dönmüş boynunu yüngülcə tərpətdi.
Hökmdar dedi:
- Hə, Ənvər, yubanmayaq. Heç yubanmayaq. - Sonra, qısaca sükutdan sonra, başqa mətləbə keçdi. - Şair nə oldu? - Səsindəki tanış qəzəbdən xacə Ənvərin canına, həmişə olduğu kimi, yenə üşütmə doldu.
- Tapdılar, - dedi xacə Ənvər. - Mağarada xanın cəlladı ilə gizlə-nibmiş... - Hökmdarın susduğunu görüb davam elədi: - Cəllad təslim olmayıb, it kimi gəbərdiblər onu. Şairi axşam gün batanda edam edəcəyik. Unutmusan yəqin.
- Hə, əcəb edam olacaq... - Hökmdar ayağa qalxdı, xacə Ənvər də yerindən sıçradı. Hökmdar dedi:
- Başlayaq məşvərətə.
Xacə Ənvər bir-iki dəfə əlini əlinə vurdu, keşikçibaşı döyüş libasında - başmda dəbilqə, sol əlində qalxan, dəmir səsini ətrafa yaya-yaya qapıdan içəri girdi. Xacə Ənvər hökmdara baxdı, çünki xacə Ənvərin keşikçibaşına söz deməyə ixtiyarı yoxdu. Hökmdar dedi:
- De, gəlsinlər!
Keşikçibaşı ikiqat əyildi, sonra dönüb