b qapıdan çıxdı və xacə Ənvər nəfəsini dərməmiş, vəzir, vəkil, əyanlar, sərkərdələr bayram libasla-rında sarayın elçilər otağına daxil oldular: bu libasların ala-bəzəkliyi, müxtəlif rənglərin, zərli-baftalı xalatların, çalmaların parıltılı-işıltılı ziyası elçilər otağının gözqamaşdıran ziyasını elə bil daha da artırdı və bir belə məxluq divarlar boyu dayanıb yerlərində qərar tutduqdan sonra, xacə Ənvərə elə gəldi ki, otağın havası azaldı. "Bu it uşağı it, görəsən niyə nəfəs alır?" - deyə narazılıqla düşündü və ehtiyatla hökmdarın sifətinə baxdı: qırışmış sifət, qıyıq gözlər yenə zəhrimar saçırdı. Xacə Ənvərə elə gəldi ki, bir möcüzə baş verdi - hökmdar burdan, bu işıqlı otaqdan çıxıb yenə at belinə qalxdı və başına dəmir dəbilqə qoydu.
- Vəzir! - Bu zəhmli, ləngərli ağır səs yenə hamını yerində yırğalatdı.
Vəzir iki-üç addım qabağa atıb, gəlib xacə Ənvərin yanında dayanmamışdan qabaq, hökmdara baş əydi, əllərini sinəsində çarpazladı.
- Məmləkətin valisini təyin et! İxtiyar sahibisən! Vəzir yenə ikiqat oldu.
- Buyruq səninkidir, hökmdar! - dedi.
- Günü sabah məmləkətə dönəcəyik! - hökmdar sağ əlini yuxarı qaldırdı. Bu, o demək idi ki, qərar qətidir və bu qərarı Allah da poza bilməz. Bu otaqda kim vardısa, qəlbinə dolmuş sevincdən yerindən uçub göyün yeddinci qatına qalxdı, hamı bir ağız olub, dedi:
- Eşq olsun qibleyi-aləmə!

Çünki hamı yorulmuşdu, ağsaqqallı, qarasaqqallı hamı məmləkətinə dönüb, qışın soyuğunu, küləyini öz evində və öz doğma torpağında keçirmək arzusunda idi. Hökmdar əlini qaldırıb, bu kiçik məşvərətin sona yetdiyini camaata bildirmək istəyirdi ki, vəzir təzim edib söz deməyə rüsxət dilədi.
- Buyur görək! Vəzir dedi:
- Allah bizim ömrümüzdəh kəsib, sənin ömrünə calasın, ulu hökmdar!
Yerbəyerdən səslər qopdu:
- Amin ya rəbbülaləmin!
Vəzir davam etdi, həyəcandan ucu iti, uzun ağ saqqalı titrəməyə başladı.
- Axşam, hələ qaranlıq düşməmiş, ulu hökmdar, sənin müqəddəs əmrini yerinə yetirəcəyik. Bu gün günorta yaxaladığımız şairin başını