yanğısı qarnından qalxıb, gəlib dayanmışdı düz hülqumunun ortasında. Mahmud fikirləşdi ki, borjom olmasaydı, bu yanğıdan səhərə sağ çıxmazdı. Və yenə öz-özünü ürəyində söydü: adama neçə kərə deyərlər ki, bu zəhriman içmə, içəndə də adam balası kimi iç, yüz qram iç, uzağı iki yüz. Amma bayaq kababxanada yediyi çoban bozartmasını, sarımsaqh qatığı xatırlayanda dərk elədi ki, elə məclisdə yüz qram, iki yüz qramla iş keçməzdi. Sağ olsun kababçı Xəlil dayını, kişi yaradır da!.. "Vremya" idman xəbərlərinə keçəndə Mahmud televizoru söndürdü. Televizoru alanda usta ona demişdi ki, çalış, çox işlətmə, bunları az-az buraxırlar, şah əlinə düşməz belə televizor. Mahmud televizorun üstündən mahud parçanı götürüb ekranı sildi, sonra aşağı əyilib dikdaban ayaqqabılarını cütlədi, səliqə ilə çarpayısının altına qoydu. Bir-iki dəfə gərnəşdi, bir stəkan da soyuq borjom içib, ha istədi özünü gəyirtsin, amma bir şey çıxmadı və ucadan dedi: yıxılım yatım, bəlkə yuxu məni özümə gətirə. Qayışını açmaq istəyirdi ki, darvaza bərk-bərk döyüldü və eşikdən bir yeniyetmə səsi eşidildi:
- Mahmıd doxtur, ay Mahmıd doxtur!
Mahmud uşağm səsini tanıdı: Moşunun, Zülfüqar kişinin nəvəsinin səsi idi. Cəld pəncərəyə yanaşıb bir tayını açdı, başını eşiyə çıxartdı.
- Ayə Moşu, sənsənmi? Pəncərəyə doğru bir qaraltı gəldi.
- Hə, mənəm.
- Xeyir ola, a bala?

- Zülfüqar bavamın halı özündə döyül, deyir, tez Mahmıd özünü yetirsin.
- Nolub ona, genə ürəyidimi?
- Yox... Rəngi-rufu ağappaq ağarıb. Deyir bu gecə mən öləcəm. Yuxuda uryadniki görüb.
Mahmud güldü.
- Nə uryadnik, ayə, evin tikilməsin? Bəlkə prokuroru deyib?
- Yox əşşi... Nəsə, heç halı özündə deyil. Qadan alım, yığış gedək, - Moşunun səsi titrədi. - Tatar Temirin qayığında gəlmişəm. Bizi qaya altında gözləyir.
- Bu saat, dərdiş, getməyib nə qayıracağam ki! - Amma hər ehtimala qarşı soruşdu: - Kür daşıb eləməyib ki?.. Temirin hansı qayığınnan gəlmisiz?
- Motorlusuynan.
- Hə, onda gözlə, bu dəqiqə.
Mahmud tələm-tələsik hazırlıq gördü,