bədənindən ayıracağıq.
- İnşallah, - dedi hökmdar. - Bilirəm, qoca! - Hökmdar narahat olanda, əsəbiləşəndə həmişə vəzirinə "qoca" deyirdi. Bunları mənə təzədən söyləyib başağnsı verməkdə məqsədin nədir? - Xacə Ənvər hökmdann zəhmli baxışlanndan çiyinlərində elə bir ağırlıq hiss etdi ki, qorxdu fəqərə sütunu ortasından quru ağac kimi qırıla. Vəzir yenə ikiqat oldu.
- Məsləhətdir şairi camaatın gözü qabağında edanı etməyək.
- Niyə? Səbəbi? Bu nə hoqqadır?!
- Məmləkətin camaatı şairi çox sevir, ulu hökmdar, göyləri, yerləri yaradan Allahın ədalətli rəsulu, qorxuruq, artıq-əskik danışan ola.
- Kim qorxur, qoca?! - Hökmdar taxtdan qalxıb, əllərini arxasında cütləyib, ayaq üstə dayanıb, qorxudan nəfəs almağa taqəti qalmamış əyanların, sərkərdələrin sifətinə iyrənə-iyrənə, ikrahla baxa-baxa qapıya sarı gedib geri qayıtdı. - Kim qorxur, qoy sözünü desin! Daha vəziri danışmağa, sözünü davam etməyə qoymadı, sağ əlini yuxarı qaldırdı.
- Qulaq asın mənə! - dedi. - Bu məmləkəti mən almışam, bu məmləkətin qalasını yerləyeksan edən mən olmuşam və mənim igid sərbazlarım olub! Bu məmləkətin xanını edam etdik, kəndini-kəsəyini oda verdik, qolunda təpər qalmış erkəklərinin hamısını qılıncdan keçirib qanına qəltan elədik və bir kimsə qorxmadı və yerli camaatdan da bir kimsə artıq-əskik danışmadı. İndi bir dılğır şairin üstündə, mənim zəbt etdiyim məmləkətin camaatı, yəni öz hökmdarının üzünə ağ olacaq?! - Alqış nidaları elçilər otağının mərmər sütunlarını, bər-bəzəkli divarlarını yalayıb ərşə dirəndi: yaraşıqlı şəbəkələrdə şüşələr cingildədi. Hökmdar yenə əlini yuxarı qaldırdı və büzüşüb yumağa dönmüş, xacə Ənvərin yanında dayanıb, başı, saqqalı əsim-əsim əsən vəzirinə elə baxdı ki, vəzir küçük kimi zingildədi. - Rədd olun, dağılışın! - deyib çığırdı. - Şairin edamı gün batanda, dediyim yerdə və camaatın gözü qabağında olacaq. Başını da qızıl teştin içində məmləkətin o biri dılğır şairlərinə verəcəyik. Rədd olun!..
...Xacə Ənvər elçilər otağından çıxandan sonra öz otağına